Aflevering 21 december 2012

Als een lopend vuurtje


Hij is aan het hardlopen geslagen en weet nog steeds niet van ophouden. Robert Carol (48 jaar) uit Middelburg is een natuurtalent, vooral als het gaat om het organiseren van evenementen in zijn tak van sport. Dat zit hem in het bloed. En, zijn naam hoeft niet met grote letters te worden vermeld.

Tennis en volleybal
Op jonge leeftijd maakte hij al deel uit van het bestuur van de MLTC in Middelburg. Robert verzorgde de indeling van de tenniscompetities, organiseerde toernooien om het Zeeuws kampioenschap en de clubkampioenschappen. Alles zat in het hoofd, zonder hulp van computerbestanden. Het belrondje was nodig om wedstrijden af te spreken. Hij speelde hoofdklasse met zijn team, kreeg moeite met het spelen van indoor tijdens de winterperiode. “Omdat ik kleurenblind ben, zag ik de gele bal niet meer op de groene ondergrond.” Ook speelde Carol 20 jaar volleybal, maar hij kreeg blessureproblemen.

Marathons
Robert kiest dan voor het hardlopen. Hij laat zich verleiden tot deelname aan de Kerstloop van Atletiekvereniging Dynamica waar hij nog steeds lid van is. Heeft dan de smaak te pakken en schakelt door naar de Roparun tussen Rotterdam en Parijs. “Lopers spreken dezelfde taal, het is individueel maar gezelligheid staat voorop. Het is een groepssport. Maar als je kapot gaat met lopen, dan ga je wel alleen kapot”. Zijn eerste Kustmarathon dateert van 2005. Onbevangen, in toom gehouden door zijn medelopers. “Als je ervaring hebt is het lastiger, dan weet je wat je te wachten staat.” Carol loopt internationaal, o.a. in Barcelona, Wenen en Rome. In New York heeft hij na afloop zelfs meer dan 42 km op de teller. Zijn afkomst verloochent hij niet: de Zeeuwse vlag draagt hij trots met zich mee. Tot verwarring van de argeloze toeschouwer die hem begroet met “kiwi”, de naam van een loopvogel uit Nieuw Zeeland!

Organisatietalent
Roparun, het stormachtig NK Veldloop voor gemeenten op Neeltje Jans, de nieuwe opzet van de Nadorstloop, de 1e Dynamica Serious Request Run. Samensteller van het programmaboekje van de Kustmarathon en het jubileumboek D’n Tienden. De naam van Robert is er aan verbonden. Het motto: affiniteit hebben en mogelijkheden zien van de spin-off van een sportevenement. Maar “je kunt het nooit alleen.” De loopschoenen staan klaar voor zijn 50e marathon, op zijn 50e jaar. Voor de man die het vuurtje blijft aanwakkeren om binding te houden met de club, zelfs in de winter.

Aflevering 7 december 2012

Omdat ie zo mooi is

Ze zijn overal te vinden, de stuwende krachten die alle energie steken in hun club. Zij zoeken niet de bevestiging van een functie in het bestuur. Maar de vereniging kan altijd op hen rekenen. Co de Vos is zo´n constante factor, die regelmatig van zich laat horen. Hij ziet zijn activiteiten als “vliegende keep zonder handschoenen”.

Speaker in hart en nieren
Ruim twintig jaar hanteert Co de microfoon als speaker bij voetbalwedstrijden van de Sportvereniging Nieuwdorp. Hij schakelt als spreekstalmeester gemakkelijk door naar themafeesten in het dorpshuis voor een country- en western evenement. De Vos (50 jaar) staat nooit met een mond vol tanden. Eén keer werd hij op het verkeerde been gezet, omdat de doelpuntenmaker in een wedstrijd over het hoofd was gezien. “De oplossing: “Wim Otte”, een fake name. Echter, deze Wim had in werkelijkheid, gezien zijn leeftijd, geen scorend vermogen meer”, lacht Co.

De buikspreekact van Co is de voorgeprogrammeerde sponsor-CD die vooraf gaat aan het oplezen van de opstellingen. Na de jingle “omdat ie zo mooi is”, komt Co live in actie en ontpopt hij zich als een veredelde DJ om een thuisdoelpunt kracht bij te zetten. Menig tegenstander vindt de goal meestal minder mooi dan Co hem maakt.

Champions League
Het paradepaardje van de SV Nieuwdorp is de Borsele Sloepoort Cup. Co maakt deel uit van de organisatie. Elk jaar is het terrein aan de Prinses Margrietstraat met recht het episch centrum van voetballend Zeeland. Eerst werd een toernooi met de naam “Borsele Champions League” georganiseerd met topclubs uit binnen- en buitenland. Een idee van Sjaak de Koning, ontstaan uit het Rotterdam-AD toernooi. Later is een nieuwe formule gevonden. De crème de la crème van Zeeuwse clubs speelt in de voorbereiding op het nieuwe seizoen om deze felbegeerde Cup. Met trots kijkt Co terug op zijn ervaringen in Nieuwdorp met het Engelse Swindon Town en speler Glenn Hoddle. De Vos trok een week lang op met de Engelse international, “en tijdens onze trip terug in Engeland liet hij iedereen staan om ons de hand te schudden”.

Waardering
In het vaandel van het prestigieuze toernooi in Nieuwdorp prijkt de slogan: “Vrijwilligers, je waardeert ze pas, als ze er niet zijn”. Co start zijn ingesproken CD, zijn kennis van de Engelse taal is al getest tijdens de gedenkwaardige ontmoeting met Hoddle. De woorden van dit volkslied zeggen alles: “You’ll never walk alone”.

Aflevering 22 november 2012

Veelzijdig en trots

Uren, dagen, weken, maanden met zelfwerkzaamheid klussen aan een nieuwe accommodatie. Nog even en dan is het zover, de opening van de nieuwe thuishaven van voetbalvereniging Bruse Boys. Een naam voor het sportpark wordt nog gezocht. Die van de super vrijwilliger is wel bekend. Hij staat symbool voor het trouwe leger aan helpers die voor het nieuwe honk de handen uit de mouwen steken. Zijn naam, Jeroen Klink.

Marathon
Jeroen herinnert het zich als de dag van gisteren. Drie jaar geleden liep hij tijdens een wedstrijd een beenbreuk op. Anderhalf jaar was hij uit de roulatie en besloot “nooit een bal meer aan te raken”. Het lopen van marathons pakte hij weer wel op, in Praag. Op zijn afgewerkte lijstje staan ook Rotterdam, New York, Barcelona en Berlijn. Zijn tweede Kustmarathon liep hij dit jaar in 3’49”. Het is een welkome afwisseling van de dagelijkse werkzaamheden en zijn inzet voor de club.

De club van paars en wit
Zijn trainingskilometers maakt hij langs de lijn op het veld in Bruinisse. Jeroen kalkt elke week de lijnen. Kaarsrecht, dat wel natuurlijk, want de grens moet duidelijk zijn om te beoordelen of de bal in of uit is. Soms moet hij dit in de praktijk zelf beoordelen. Hij is namelijk “vlagger” bij Bruse Boys 2. De clubkleuren van paars en wit stromen vanaf zijn jeugdjaren door de aderen. Zijn zaterdag staat te allen tijde in het teken van Bruse Boys. Een andere functie heeft hij met zijn plekje achter de bar in het clubhuis, op donderdagavond na de training. Waar de vaste crew zich wekelijks meldt, voor de gezelligheid. De drankjes worden op een “bonnetje wij” genoteerd. “Zodat iedereen, voordat het licht uitgaat, een tientje afrekent”

Oud en nieuw
In de vrieskou was Jeroen bij de allereerste werkzaamheden op het nieuwe terrein met het leggen van riolering en vloerplaten. Hij is sindsdien vrijwel dagelijks aan het werk op het sportcomplex aan de Nijverheidsweg. Waar het handelsmerk van Bru, de mossel, een prominente plaats zal krijgen in de kantine. Wat zijn ogen zien, maken zijn handen. Metselwerk, electra, hij draait er zijn hand niet voor om. “Nu komt de finishing touch, net voor de Kerst gaan we verhuizen”, zegt Jeroen. Dat is precies op tijd om zijn 42e verjaardag op zijn thuisbasis te vieren, samen met enkele andere Bruse coryfeeën. Want, zoals de scheepsbel voor het rondje in de Bruse kantine klinkt…klinkt hij nergens!

Aflevering 9 november 2012

Met vlag en wimpel

De mannen met de vlag in het voetbal zijn vaak niet te benijden. De grensrechter, tegenwoordig zelfs gepromoveerd tot assistent-scheidsrechter, is doorgaans het middelpunt van kritiek. Een uitzondering op deze regel is Ad Goossens uit Goes. Een markant persoon die met volle overgave de vlag hanteert en ongevoelig is voor opmerkingen langs de lijn.

Secondant
“Adje” heeft een imposante carrière achter de rug. Op jonge leeftijd is hij begonnen met vlaggen, naar eigen zeggen ruim 50 jaar geleden. Hij was de uitgelezen man en werd gevraagd door verenigingen en trainers. Dat is uitzonderlijk voor een vlagger. Ad vervulde zijn verantwoordelijke taak onder andere bij clubs als Zeeland Sport, Robur, GOES en Kloetinge. Hij somt moeiteloos de namen op van alle trainers waarmee hij heeft samengewerkt. Kampioenschappen, geen enkele gele kaart en “nooit, nou ja, slechts een enkele keer een blessure, toen gleed ik uit”. Hij maakte een uitstapje naar Brabant, naar Steenbergen. Als trouwe secondant van trainer Karl Vergouwen die Ad op zijn beurt beschouwt als zijn sportieve protegé. “Met Karl zat ik ook bij Oostkapelle en reed daar elke week op eigen gelegenheid naar toe, op de brommer vanuit Goes”.

Opmerkelijk
Het handelsmerk van “Adje” is zijn onafscheidelijke trainingspak. Druk gebarend en sprekend is hij een opmerkelijke verschijning in het voetbalwereldje. Het radiootje aan zijn oor op zondagmiddag, om geen minuut te hoeven missen van de verrichtingen van zijn Feyenoord. Hij is actief geweest in de Zeeuwse supportersvereniging van deze club. “We hebben nog eens een voorwedstrijd gespeeld in de Kuip”.

Bij het recreatief zaalvoetbal is hij wekelijks betrokken, als scheidsrechter dan wel te verstaan. Maar natuurlijk ook als vlagger, in de competitie bij het Goese FM Sranang. Het plezier staat bij hem voorop. Bij uitwedstrijden van het zaalvoetbalteam was hij de man die onderweg onophoudelijk de moppen uit zijn mouw schudde.  “Om 9 uur ’s ochtends stonden we in Vaals bij het drielandenpunt, in de sneeuw. Dan vertelde ik er weer één…haha”. De laatste jaren vlagt hij dichter bij huis.

Thuisvlagger
Ad vlagt nu bij de thuiswedstrijden van Sranang in de sporthal en bij het tweede elftal van SSV’65 op het veld. De conditie gaat hem parten spelen. Hij wordt volgend jaar 65 en denkt er aan te gaan stoppen. Zijn aandacht gaat nu vooral uit naar zijn kleinzoon, bij de pupillen van SSV’65.

Het zal even wennen zijn, “Adje” zonder vlag. Het is een bijzondere man, en dat is-ie.

Aflevering 25 oktober 2012

Samen onderweg

Sporttalenten in de dop kunnen niet zonder de steun van ouders en grootouders. Tot het moment dat ze op eigen benen staan. De jongste judoka’s van Judo Goes zijn daarop geen uitzondering. Ze timmeren aardig aan de weg en jagen op ippons, zowel op nationaal als internationaal niveau.

Vaste begeleider

Jarno Bouwmeester (12 jaar) uit Wissenkerke is een talent, geboren op Koninginnedag, drager van de blauwe band. In het bezit van een aansprekende prijs van zijn judo club in Goes, de Mark Huizinga Award. Voor de meest regelmatige judoka op wedstrijden. Hij weet zich verzekerd van de enthousiaste steun van zijn opa, Marius Koole. Ooit was opa zelf actief met boksen en judo. Nu is hij de vaste chauffeur en begeleider van Jarno. Marius moet de aandacht verdelen over de activiteiten van zijn kleinkinderen. Maar de judo-ambities van Jarno hebben bij hem een streepje voor. Ze houden elkaar in de greep, elk op zijn eigen manier.

Wedstrijden, trainingen, stages in België, Duitsland en Frankrijk. “Ik rij overal met hem naar toe. Bij judowedstrijden is vervoer lastig met anderen te combineren. Ik geniet er des te meer van, omdat hij er zelf zoveel plezier in heeft”. Doordeweekse trainingen in Goes en Hoogvliet. Extra ritjes naar het Belgische Koksijde om andere tegenstand te ondervinden. Opa draait er zijn hand niet voor om. Met zijn inbreng kan Jarno het talent ontwikkelen, ook buiten Zeeland. De balans tussen school, trainen en wedstrijden wordt zeker niet uit het oog verloren. Opa en kleinzoon blijven met beide voeten op de grond.

Simpel

Jarno pakt zijn toernooizeges als eerstejaars in de leeftijdsklasse onder 15 jaar. De kleine judoka staat in de gewichtsklasse onder 46 kilo tegenover grote kerels. Met opa Marius op de tribune. Die houdt zich gedeisd. Coaching is niet mogelijk, roepen heeft geen zin. Soms zoekt Jarno oogcontact, een blijk van verstandhouding. “Bij judo is het heel simpel, je wint of je verliest. Een gelijkspel bestaat niet”, zegt Marius. Napraten onderweg in de auto gebeurt wel. Jarno heeft meestal gelijk in zijn kijk op het wedstrijdverloop.

Ambitie

De pijlen van Jarno zijn gericht op het jaar 2028. Nederland heeft zich kandidaat gesteld voor de Olympische Spelen. Opa Marius heeft dan intussen een respectabele leeftijd bereikt. Zijn jarenlange ondersteuning heeft dus vruchten afgeworpen. Op de tribune wacht hij op die beslissende grote binnenwaartse beenveeg. Uitbundig veert hij op: Ippon. Hun trotse blikken kruisen elkaar. Het is allemaal de moeite waard geweest!

Boekpresentatie op 12-12-12

 

woensdag, 12 december 2012 16:30
Boekpresentatie Joop van der Laan – Het gaat niet om de vraag

Sportjournalist Joop van der Laan presenteert zijn boek Het gaat niet om de vraag op woensdag 12 december om 16.30 uur in de Brasserie van de winkel. Van der Laan beschrijft in het boek zijn ervaringen als sportverslaggever voor Omroep Zeeland.

Het gaat niet om de vraag is een nieuwe uitgave van de Drvkkery|Schrijverspodium.

In de afgelopen 20 jaar heeft Joop van der Laan veel sporters geïnterviewd; van voetballers, wielrenners, motorcrossers, zeilers tot handballers. Zijn herinneringen, observaties en anekdotes worden met passie en liefde voor de sport verteld. In de verslaglegging van gesprekken met sporters gaat het niet om de vraag; slechts het antwoord is belangrijk…..

Joop van der Laan (1954) is parttime sportjournalist en columnist. Hij schrijft voor de website van Omroep Zeeland columns onder “Sportlaan 12”. Daarnaast is Joop van der Laan beleidsmedewerker van de gemeente Schouwen-Duiveland.

Het eerste exemplaar van het boek wordt uitgereikt aan een bekende uit de Zeeuwse sportwereld en wethouder Ad Verseput van Schouwen-Duiveland voert het woord.

Over het boek

o Titel: Het gaat niet om de vraag
o Auteur: Joop van der Laan
o Paperback, 146 pagina’s
o € 15,00
o ISBN 978 90 70174 71 2