aflevering 5 juli 2013

 

Rood en wit

Ze is het prototype van de klassieke vrijwilliger, de drijvende kracht binnen de Sportvereniging Z.S.C. ’62 in Scharendijke. Haar buitengewone inzet is al eerder beloond door de K.N.V.B, de Koningin en de club. Dita Louwerse-den Boer geeft kleur aan de Zwaluwen Stormvogels Combinatie.

Breed inzetbaar
Dita Louwerse (63) streek als Rotterdamse van origine neer op Schouwen-Duiveland en rolde via haar familie in het voetbalwereldje op Scharendijke. Hoewel het clubtenue van Z.S.C volledig overeenkomt met dat van een profclub uit Rotterdam-West is zij zelf een rechtgeaard supporter van de mannen van Zuid.

Dita paste zich snel aan op het dorp door te kiezen voor de weg van het verenigingsleven. “Ik kan geen nee zeggen”,  zo verklaart zij haar brede inzet, onder andere ook bij peuterspeelzaal, schoolactiviteiten en Oranjecomité. Moeiteloos past ze op Koninginnedag in haar rol van Beatrix. Begon ooit als badmintonspeelster bij Z.S.C en nam later plaats in het bestuur. Toen ging het balletje nog harder rollen met haar inzet voor de toneelgroep en activiteitencommissie.  Het doel om naast het sportieve gedeelte (voetballen, badminton en schaatsen) ook op een andere wijze vertier te bieden is door de bijdrage van Dita ruimschoots bereikt met speurtochten, playbackshows en vossenjachten.

Op de penning
Als penningmeester staat zij als enige vrouw nu bijna 30 jaar haar mannetje in het bestuur en heeft zij het laatste woord als het gaat om de financiën. Voorop staat voor Dita dat Z.S.C als vereniging moet blijven bloeien. Voor de rol van kantinebeheerster draait ze intussen haar hand ook niet om. Dita: “Maar iedere vrijwilliger binnen de club is belangrijk”.

Tussen de bedrijven door worden de shirts gewassen, de barbecue georganiseerd en de kantine schoon gemaakt. Ze is veelzijdig, staat voor iedereen klaar en is de vraagbaak op het sportpark aan de Elkerzeeseweg. Het 50-jarig jubileum, vorig jaar, van Z.S.C’62 is voor Dita een hoogtepunt, met daarom heen alle activiteiten. Ze heeft een groot deel van deze halve eeuw Z.S.C met verve ingevuld. “Ik doe het met plezier, dat is belangrijk”. Met recht kan de tomeloze inzet van Dita gelinkt worden aan het clublied:
“Zoek je wat gezelschap, wil je weg bij de TV? Kom dan bij Z.S.C, kom dan bij Z.S.C! Je vindt er in het clubgebouw gezelligheid voor twee en vrolijk zing je mee: Rood en wit, zijn onze kleuren het rood en wit van Z.S.C Er kan in het leven veel gebeuren, Maar Z.S.C telt altijd mee.”

aflevering 14 juni 2013

Nooit Opgeven Altijd Doorgaan

In de Zijpestraat in Sint Philipsland klonken enkele weken geleden vreugdekreten, in het Engels. De argeloze voorbijganger zal het met enige verbazing hebben aangehoord. Het eerste internationale toernooi in de geschiedenis van NOAD´67 kende namelijk als winnaar: Hayes & Wanderers FC uit Yeading/Middlesex. Deze club won de “Gerard Noorthoek Cup”.

Waardering
Vlak voordat Gerard Noorthoek (53) zelf aan de prijsuitreiking zou beginnen, werd hij aangenaam verrast doordat zijn naam werd verbonden aan de Cup. Als dank voor de vele bestuursjaren.

Gerard loopt al ruim 30 jaar mee als bestuurslid van de club die vanaf 1967 de plaatselijke trots is van Flupland.  Hij bepaalt het gezicht van NOAD en dat was eerder al aanleiding voor een Koninklijke onderscheiding. In alle bescheidenheid stelt Gerard de waardering zeer prijs. Hij heeft een eenvoudige levensfilosofie: “het zoeken van balans in spanning en ontspanning”. Naast een drukke baan is de voetbalclub zijn passie. Hij geniet van de wedstrijdspanning vooral als er op het scherpst van de snede wordt gespeeld. Voor Omroep Tholen verzorgt hij het wedstrijdverslag. Op de website zijn de bevindingen te lezen van de man die het geweldig vindt betrokken te zijn bij “de mooiste sport die er is”. Voor Gerard werd al vrij snel uitgemaakt dat hij maar beter in het bestuur kon gaan zitten. “Ik vind het nog steeds jammer dat ik geen fantastische voetballer was. Op het trapveldje zat ik altijd bij de laatst gekozen groep.”

Voetbalschool
Gerard Noorthoek ziet “zijn” club als een vereniging waar men niet op de lauweren rust. De oprichting van de voetbalschool is een pareltje in de geschiedenis. De bedoeling van de school is om kinderen te laten beleven hoe het is om een profvoetballer te zijn. “Daarom haalt de voetbalschool trainers naar het dorp, die zelf ook beroepsvoetballer zijn geweest”. Onder meer Dennis en Gérard de Nooijer, John van den Brom en Jean-Paul van Gastel wisten de weg naar Sint Philipsland te vinden. Gerard Noorthoek weet hoe het spelletje gespeeld wordt als het gaat om het bouwen van een netwerk en het kweken van goodwill. “Zodat ook bijvoorbeeld de A-junioren van Feyenoord een wedstrijdje in Flupland komen spelen”. Als geen ander ziet Gerard wat de club in het dorp teweeg kan brengen in sociale zin. Hij noemt als voorbeeld de snelle aanpassing van een buitenlands gezin, met dank aan de vereniging. Het is hem op het lijf geschreven: Nooit Opgeven Altijd Doorgaan, NOAD dus.

aflevering 31 mei 2013

Ambassadeur 

De midwinter halve marathon van Cadzand-Bad, het petekind van deze sportvrijwilliger, beleefde dit jaar de 22e editie.  Voor het eerst was hij zelf niet meer direct betrokken bij de organisatie. De halve marathon met als affiche “tevens open Zeeuws kampioenschap halve marathon” heeft een ander gezicht gekregen. Maar de grondlegger start voortaan met nummer 1, het levenslange startnummer voor Jan van de Linde uit Oostburg.

Klassieker
Dit jaar klasseerde Van de Linde zich in de uitslag als 54e in de categorie Heren 55+. Voor het eerst had de perfectionist ogenschijnlijk geen zorgen over het verloop van de wedstrijd op het strand en door de duinen aan de West-Zeeuws-Vlaamse kust.  Het kan spoken in deze klassieker,  op de eerste zondag in februari. Een schitterend parcours door een veelvuldige wisseling van ondergrond, prachtige omgeving,  door de natuurgebieden ’t Zwin en De Zwarte Polder en altijd bijzondere weersomstandigheden. Soms met hagel en windkracht 8. Jan herinnert zich een editie met vrieskou, tien graden onder nul, het parcours bedekt met sneeuw: “De wegen konden op dat moment niet worden gestrooid vanwege de extreme gladheid”.  Het ging toch door. Jan voelde zich voor even verwant met de ijsmeesters in de Friese Elfstedentocht. “We kunnen ook niet midden in het toeristenseizoen gaan lopen, dat geeft teveel overlast”, aldus de 60-jarige atleet. Als organisator zelf meelopen in de wedstrijd geeft een bijzondere dimensie. Bij de eerste lus van 5 kilometer informeert hij bij start/finish naar het verloop van zijn wedstrijd. Onderweg krijgt hij informatie van de vrijwilligers, maar hij wordt ook uit de wind gehouden: “Ze denken, laat hem eerst maar uitlopen”.

Liefhebber
Jan van de Linde is een begrip binnen Atletiekvereniging De Wielingen, een ambassadeur. Bij zijn afscheid als organisator en trainer kreeg hij een paalhoofd met inscriptie. Jan blijft voor altijd verbonden aan de vereniging en aan zijn erfgoed. Hij verhuisde in 1978 vanuit Kloetinge naar Zeeuws Vlaanderen om zijn reistijd anders te benutten. “Wat ik per dag kwijt was aan tijd, kon ik veel beter gebruiken om te sporten”. Hij doet het tegenwoordig rustig aan, met de rem er op. Het is wel eens anders geweest. Ultralopen, hele marathons en vijf keer de triatlon van Almere. Zijn adagium: “Sporten geeft voldoening, kijken wat je als mens aan kan”. Jan van de Linde heeft zijn halve marathon op de kaart gezet, ook voor deelnemers van de “overkant”. Hij verdient een standbeeld, op Boulevard de Wielingen.

aflevering 17 mei 2013

 

De nestor van Delta Sport 

Atletiek doet vermoeden dat het een individuele sport is. Maar juist in deze tak van sport trekken de atleten meer dan elders samen op in groepsverband. In deze sfeer voelde hij zich thuis, Hans Bevelander uit Zierikzee. Een onmisbare schakel binnen de Atletiekvereniging Delta Sport, een vereniging die zijn sporen heeft verdiend en op weg is naar het 60-jarig bestaan. Nu is Hans nog redacteur van het clubblad, ad interim weliswaar. Omdat de vereniging nog altijd een beroep op hem kan doen.

De basis
Atletiek is de moeder aller sporten.“Lopen, springen en werpen, zo hard en ver als je kunt is sinds mensenheugenis de essentie van atletiek. Voeg daarbij de menselijke drang zich te willen verbeteren en dan heb je de bestaansreden van de hedendaagse atletiekvereniging”.Het staat te lezen in de verenigingsinformatie onder het motto:“Een gezonde vereniging leidt tot tevredenheid van de leden”.
Hans Bevelander (69) schreef ooit de eerste editie van het jeugdbeleidsplan. Hij werd gelauwerd door de Atletiek Unie voor zijn grote verdiensten vanaf 1986 in commissies: record-, redactie- en trainers-commissie. Een man die bij uitstek achter de schermen zoveel betekent maar niet in de schijnwerper wil staan.
De vrijwilliger
Atletiek is “vrijwilligers-intensief”, in totaal heeft de club ruim 100 vrijwilligers min of meer regelmatig nodig. Hans Bevelander behaalde in 1988 zijn trainersdiploma en legde zich toe op de andere takken binnen de club, naast het hardlopen. Dat heeft hij recreatief gedaan, dat rennen, tot ze hem vanaf de kant toeriepen: “Ze hebben hem al hoor”.
Hans specialiseerde zich op de technische nummers, horden lopen, hoogspringen, meerkamp en nam recent nog het initiatief voor een polsstokgroep. “Ik ben geen prestatietrainer”, zo kwalificeert hij zich zelf. Op het naburige Goeree Overflakkee werd hij gevraagd om een jeugdopleiding op te starten.
Zorg
Het vervoer naar de wedstrijden zorgde vaak voor hoofdbrekens. De afspraak stond vast: “ Samen uit, samen thuis”. Het gezelschap trok op weg naar Gent maar bij terugkeer met de veerpont Kruiningen-Perkpolder ontbraken twee meisjes. Ze waren met succes bezig met verstoppertje spelen. De zoektocht werd gestart en bekroond met een traktatie (frites) om van de schrik te bekomen.
Een hartenkreet van Hans klinkt voor nieuwe leden, want de vereniging moet blijven bestaan.
Om het unieke tenue nog lange tijd uit te dragen: een korenblauwe broek met een wit shirt of hemd met op borsthoogte rondom twee korenblauwe banen.
AV Delta Sport dus!!

 

aflevering 3 mei 2013

Mister MTV

We hebben er weer één gevonden, een vliegende keep. Hij cirkelt rond in de turnwereld en is trots op zijn vereniging, de Middelburgse Turn Vereniging (MTV). Zijn inzet voor de club is hem door zijn moeder met de paplepel ingegeven. Op zijn vierde jaar werd hij lid van MTV. Jeroen Valk (31), uit Vlissingen,  beoefende tien jaar actief de turnsport en is nu van alle markten thuis.

De Zandkuil
De accommodatie van MTV in Middelburg, een vereniging die maar liefst 500 leden telt, is het domein van Jeroen Valk. In De Zandkuil begon hij met klussen voor de club. Het is een redelijk takenpakket geworden met bardiensten, opbouwen van toestellen, begeleiden bij wedstrijden, leiding geven bij trainingen en organiseren van wedstrijden en evenementen. “Ik geef me helemaal voor de vereniging”, zegt Jeroen en dat doet hij vier avonden per week. Iedereen bij de vereniging kent hem, hij staat altijd klaar voor iedereen: “Ze denken dat ik bij MTV werk”. Dat is nog net niet het geval, maar hij wijst er wel op dat het zijn vereniging is. Loopt hij in zijn schaarse vrije tijd door de stad dan is hij voor slechts enkelen een onbekende.

Springen

Voor alle duidelijkheid, het gaat om turnen, een individuele sport die wordt uitgeoefend met behulp van toestellen. Gymnastiek is een verzamelnaam voor alle sporten die een vorm van acrobatiek in zich hebben. Jeroen assisteert bij wedstrijden en trainingen van de springgroepen. Het zijn de meiden en de jongens die de kick ervaren bij het maken van een salto met de minitrampoline. Maar ook op de airtumblingbaan (een opblaasbare lange mat).

De springgroepen komen uit in wedstrijdverband. Regionale wedstrijden, zoals dit jaar in de nieuwe sporthal De Sprong in Middelburg. Maar ook buiten de provincie naar Limburg en Overijssel om prestaties te leveren. De wedstrijdgroep die op de vrijdag traint, springt op het hoogste niveau van Nederland. Jeroen: “Je hoeft ze niet te leren waar we onderweg moeten stoppen om een Big Mac te bemachtigen”. Dit zijn dan ook de vaste ankerplaatsen op weg naar de top.

Samenwerking
Jeroen roemt de samenwerking tussen de verenigingen in Zeeland, zoals Olympia uit Kapelle. “Als er te weinig heren of dames zijn voor een springgroep, wordt die aangevuld door anderen”. MTV heeft ook de organisatie in handen van de jaarlijkse avondvierdaagse in Middelburg. Jeroen is betrokken bij de organisatie, onder meer als verkeersregelaar. Een man met een verenigingshart.

aflevering 19 april 2013

De schipper van Tjoba
Hij is de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd maar zit zeker niet stil. Deze man geeft invulling aan een verantwoordelijke functie binnen de Korfbalvereniging Tjoba, aan de Nieuwe Rijksweg te ’s Heer Hendrikskinderen. Ko de Schipper is namelijk de trotse beheerder van de `Kikkerpit`.

Zijn cluppie
Op de plaats waar nu de kantine van Tjoba staat lag vroeger een oude veedrinkput, die de thuisbasis was voor veel kikkers. Op zijn Zeeuws gezegd, een kikkerpit. De kantine verdreef de kikkers maar als eerbetoon vernoemde Tjoba haar kantine naar de thuisbasis van de oude bewoners.

Ko de Schipper (69) is al 17 jaar de man die deze nederzetting als zijn thuishonk beschouwt.
Hij zorgt dat de groenwitte Tjoba-kikkers in de kruiwagen blijven. Door het regelen van inkoop, schoonhouden en het maken van roosters. Het ophalen van oud papier is ook een welkome inkomstenbron. Voor de vereniging die in de oorlogsjaren werd opgericht en de naam van Tjoba koos. De naam komt uit het Maleis en betekent: “Wij willen het proberen”. Ko was penningmeester en voorzitter van Tjoba, de club is een begrip in de korfbalwereld. “De kracht is de onderlinge solidariteit”.
Ko was niet voor één gat te vangen. Hij speelde voetbal, handbal en korfbal en dat in eenzelfde periode. Vooral omdat korfbal toen nog niet in de winter werd gespeeld.
Zijn kinderen en kleinkinderen zijn actief in de sport, onder andere met footy (Australisch voetbal). Zoon Mark, natuurlijk bij Tjoba, als speler en nu ook in een bestuurlijke functie.
De schotklok
In de winterperiode verplaatsen de korfballers van Tjoba zich naar Sportpunt Zeeland in Goes. De thuiswedstrijden worden gespeeld in een hal, afgeladen vol, met confetti, toeters en bellen. Ko de Schipper zit aan de wedstrijdtafel. Wat een sfeer en beleving rond het korfbal in Zeeland met Tjoba als hoogst spelende ploeg, samen met TOP Arnemuiden.
Ko zorgt voor de zaalwacht, de schotklok en het scorebord. In de overgangsklasse wordt gespeeld met de schotklok om aan te duiden hoeveel seconden een speler nog over heeft voor het schieten van een bal. Vanaf het moment dat een speler in het aanvalsvak de bal ontvangt, resteert er 25 seconden. Voor Ko de Schipper is het bedienen van de schotklok niet weggelegd. Hij laat dit met genoegen over aan de “de jongeren”.
Zijn centrale rol ligt vooral op het veld, zijn kantine, daar waar het alles samen komt.
In zijn eigen “Kikkerpit”.

aflevering 5 april 2013

 

Ervaring en talent

Het clubhuis van de Eerste Zeeuwse Rugbyclub Oemoemenoe hangt vol met herinneringen aan successen en ervaringen uit het verleden. Naast de bar hangt zijn oranje shirt. Zijn naam prijkt op het bord met spelersnamen van deze club die in het nationaal team hebben gespeeld. Het gaat om Arno Seijbel. Hij speelde op het hoogste niveau in Nederland, was actief als speler tot het jaar 2000 en geeft nu zijn ervaring door aan de jeugd.

Beleving

Arno Seijbel (42) uit Nieuw- en Sint Joosland ziet dit jaar zijn club opnieuw de ereklasse bereiken, het hoogste niveau in Nederland. Arno spreekt over een bloeiende vereniging en ziet in het Zeeuwse rugby een stijgende lijn. Hij draagt hier aan bij met het trainen van de jeugd in de leeftijd van 14 t/m 16 jaar. Twee van zijn pupillen kloppen dit jaar als nieuwe internationals op de deur.
“Er is geen verschil in beleving tussen vroeger en nu”, zegt hij om er direct aan toe te voegen dat hij niet werkt met het aloude statement dat vroeger alles beter was. “Het gaat altijd om de wijze van benadering van degene die voor de groep staat ”. De principes van Seijbel zijn gebaseerd op duidelijkheid en consequent zijn. Hij heeft een band met de jongens waarvan 95% altijd de trainingen bezoekt.

Boeiende sport
Geen sport zo divers als rugby, zowel fysiek als mentaal. Niet voor niets stijgt de sport in populariteit, ook ouders zien de meerwaarde van de mentale elementen naast de fysieke inspanning. Arno steekt de loftrompet. “De groei van het rugby bij Oemoemenoe steunt zeker ook op de medewerking van ouders die bijvoorbeeld elke twee weken het land in willen rijden”.

Rugby is zoveel sportiever dan voetbal, volgens Seijbel. Hij noemt als voorbeeld de trip met de rugbyjongens naar Parijs. Bij een wedstrijd met 85.000 toeschouwers zitten supporters van beide ploegen door elkaar heen. Onder toezicht van twee politieagenten. Met de jeugd van Oemoemenoe maakt hij regelmatig dit soort trips en speelt internationale toernooien. Seijbel heeft in de rugbysport “alles gewonnen, wat er te winnen viel”. Een paar keer stapte hij daarna nog op de roeifiets bij het Europees kampioenschap op Neeltje Jans.

Zijn hart ligt nu bij de ontwikkeling van jeugd in de rugbysport, vooral met een serieuze benadering. “De derde helft is leuk, mag, maar hoeft niet op een sportveld. Dat kan in elke lokale kroeg”.

Let’s go for the scrum.

aflevering 22 maart 2013

paul2

Oordopjes in, petje af
De jaarlijkse supercross in Goes is een oorverdovend succes. Elk jaar trekken duizenden liefhebbers naar de Zeelandhallen voor het motorcrossevenement bij uitstek. De `stadion-cross` wordt gedragen door een legertje van 100 vrijwilligers waarvan Paul van den Ende (43) uit Hansweert een exponent is.

De man met de pet
Hij is te herkennen aan zijn onvermijdelijke cross-pet met klep, die dit jaar is omgeruild voor een chique exemplaar. Het heeft er misschien mee te maken dat hij nu het secretariaat bemant in de caravan van de organisatie. “De cross zit helemaal in je en dat raak je niet meer kwijt”, aldus de kersverse vader van een zoon. Of die ooit op de crossmotor zal stappen is nog de vraag. Voor Paul was het op zijn 15e jaar al gedaan. “De dokter heeft me van de motor gehaald. Ik had hele slechte knieën”.  Maar telkens weer, als het starthek valt en de gashendels worden open gedraaid, dan voelt hij heimwee. De knetterende motoren klinken Van den Ende als muziek in de oren.

Van meet af aan, 21 jaar lang, zijn de Zeelandhallen zijn domein. Het wasbord, de tribunes, 1500 kuub Limburgse leem. Helpers aan de kant. Volle tribunes, schetterende muziek, opzwepende speakers. Het dak staat bol.

Op de koffie
De diskwalificatie, vijf jaar geleden, van Zeeuws troetelkind Rinus van de Ven was een dikke streep door de rekening op de finale-avond. Rinus ging verhaal halen bij een Fransman die hem had gesneden in de kwalificatiereeks. Teleurgestelde toeschouwers. Paul krijgt de eis op tafel om het geld terug te betalen van het entreekaartje. Ze waren gekomen om Rinus te zien. Het onverstoorde advies van Van den Ende. “Als je hem zo graag wilt zien, dan ga je toch bij hem op de koffie!”

Hij is niet zo snel onder de indruk, ondanks alle hectiek. De meegesmokkelde uitvinding van een toeschouwer om nog meer herrie te produceren is een motorzaag waarvan het zaagblad verwijderd is. Paul plukt het ding tussen de bedrijven door uit het publiek. Het mag na afloop worden opgehaald. Niets ontgaat hem. Alles loopt op rolletjes.

Coureurs vragen zelf of ze terug mogen komen. Dat zegt meer dan genoeg. “Die cross mag nooit verdwijnen”, zegt Paul. Het is duidelijk, de supercross heeft zijn waarde bewezen. Van den Ende wil na de 25e editie stoppen maar weet eigenlijk nu al dat hij het niet kan missen.

Petje af voor deze liefhebber.

aflevering 8 maart 2013

Met de Spaanse slag 

                                                                                        
De woensdagavondgroep (WAG) is ongeveer 20 jaar een begrip bij zwemvereniging de Zeeuwse Kust. Eerst bij zwemvereniging De Stormvogel, sinds kort ook bij deze nieuwe vereniging, gefuseerd met Luctor et Emergo. De WAG is ontstaan, omdat er behoefte bleek te zijn aan zwemtijd voor mensen met een verstandelijke beperking. De activiteiten staan onder de bezielende leiding van Ella de Jonge uit Grijpskerke. Ze doet dat samen met een enthousiaste groep vrijwilligers.

Dankbaar werk
Ella (55) leerde zelf zwemmen, in de “pierenbak” aan het Kanaal door Walcheren dat later wordt ingericht als botenhuis voor de Zeevaartschool. Ze liet zich gelden op wedstrijdniveau en houdt zich nu met volle inzet bezig met de begeleiding van een bijzondere groep zwemliefhebbers. Maar liefst twee groepen van 18 verstandelijk gehandicapten komen graag naar het instructiebad in het Vrijburgbad in Vlissingen. Dat is uniek in Zeeland. Gezelligheid is troef in het water maar “het is zeker geen vrijheid, blijheid”, zegt Ella. “In de loop van de tijd is er meer structuur in gekomen. Natuurlijk is er tijd voor een lolletje en stellen ze jou wel eens op de proef. Het geeft zoveel voldoening als je die stralende smoeltjes ziet”. Muziek speelt een belangrijke rol in de waterbeleving, want muziek en verstandelijk gehandicapten geeft een klik zonder weerga. En dan komt het bewegen op muziek en de technische trainingen met het oefenen van zwemslagen, maar ook met de bal of flexibeam.

Prestaties

De pupillen die variëren van 18 tot 55 jaar doen van zich spreken bij clubkampioenschappen. In 1995 werd een historisch hoogtepunt bereikt tijdens een prestatietocht door het Kanaal door Walcheren met  verstandelijk gehandicapte sporters die voor het eerst afstanden van 250 tot 500 meter zwommen. Een opmerkelijke prestatie! Tijdens de Kanaalrace geven de sporters jaarlijks hun visitekaartje af en gaan fanatiek voor het behalen van persoonlijke records. Enkele toppers meten zich met succes bij de masters. Sommigen hebben  1 op 1 begeleiding nodig. Ella vertelt met enthousiasme hoe haar zwemmers deelnemen aan de Regionale Specials waar de medailles worden opgehaald. “Bijzonder zijn ook de Nationale Special Olympics, een groot sportevenement voor verstandelijk gehandicapten”. Er gebeurt dus iets heel moois in het Vrijburgbad. Ella de Jonge is er trots op en dat geldt zeker ook voor Sara (op de foto met Ella). Wat is nou de Spaanse slag? “Zwemmen op je zijkantje, ofwel de schoolslag op je zij”. Het paradepaardje van de woensdagavondgroep!