Downie zit op voetbal

Maak je geen zorgen over mensen die lachen omdat je anders zou zijn.
Lach vaker om hen omdat ze allemaal hetzelfde zijn

Ze staan intussen met plezier midden in de samenleving. In ons wereldje tussen alle anderen die ook zo hun beperkingen hebben, maar niet zijn voorzien van een sticker.
Onze medemensen met het downsyndroom zijn intussen volledig geaccepteerd en ingeburgerd. Sterker nog, downies manifesteren zich als meester in het veroveren van onze harten.

Goudeerlijke mensen die zich niet laten sturen..

Met het gelijknamig tv-programma gaf Johnny de Mol een inkijkje in de wereld van het syndroom van Down. Hierin was het beeld te zien van goudeerlijke mensen die niet laten zich sturen en ze hebben het hart op de tong. In hun puurheid leveren de ontmoetingen hele ontroerende en grappige momenten op.

Aandoenlijk was ook een filmpje van voetballegende Willem van Hanegem als trainer bij de voetbalclub AZ, met zijn assistenten Klaas en Louis, jongens met Down. De verbinding van mensen met deze beperking en de voetbalsport is bij uitstek zichtbaar tijdens de landelijke G-voetbaldag in Barendrecht. Dat is een jaarlijks toernooi voor mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking, waar het plezier en de spelvreugde van af spat.

Onze club

In onze dorpsclub hadden we een jongen die ondanks of misschien wel juist door zijn downsyndroom zijn talenten liet zien. Als manusje van alles, zoals clubmascotte, materiaalman en nog veel meer als het aan hem zelf lag. Liters ijsthee waren zijn rijkelijke beloning met een niet te versmaden grote bak patat met veel mayonaise.

Het voetbalveld vormde een welkome onderbreking van zijn weekritme. Daarin reed hij met het busje naar de dagbesteding en ontpopte zich als vaste reservechauffeur en sfeermaker. Bij evenementen op het dorp liep hij zelfs voor de muziek uit of navigeerde op zijn skelter de plaatselijke fanfare door de straten.

Deze jongeman bivakkeerde in zijn vrije tijd vele uren bij onze club en vulde zijn werkzaamheden op zijn eigen manier in. Een mooi voorbeeld hiervan is dat hij in zijn ijver de tas met schoon gewassen shirts alvast in een auto stopte. Terwijl de thuisploeg op dat moment de hand op een lege plaats sloeg. Of hij liep doodleuk met het splinternieuwe trainingspak van de trainer het hek uit.

Hij wist wel iets te vinden om subtiel een punt te maken…..


Gewiekst als hij was, wist onze vriend altijd wel iets te vinden om subtiel een punt te maken. Zo drukte hij zijn stempel op de warming up voor een wedstrijd, met een grandioos gevoel voor timing. Direct na het met smaak verorberen van een lading patat, frikandellen en wat dies meer zij, bezocht onze jongeman uitgebreid het toilet in de spelerskleedkamer. Dat deed hij vlak voor het elftal terug naar binnen kwam voor de laatste instructies.
Het team was daarna met een zwaar overprikkeld reukvermogen enigszins gehandicapt aan de wedstrijd begonnen. Je kreeg die middag, bij onze raddraaier, de lach niet meer van zijn gezicht.

En soms was hij liever lui dan moe, dat keek hij handig af van anderen. Die dachten dat ze de bezemklus wel in zijn maag konden splitsen. Dat had onze maat echter feilloos door. Hij nam dan non-verbaal zijn karakteristieke houding aan met zijn handen diep weggestopt in zijn broekzakken. Zijn ogen spraken boekdelen, in de trend van “wel goed maar niet gek”.

Uiteindelijk werd je toch zijn grote vriend…. tot op zekere hoogte. Je moest namelijk wel zijn vertrouwen verdienen.

IJsthee

Elke week mocht hij na afloop van de ochtendwedstrijdjes van de voetbalpupillen een penalty nemen. Daar had hij een enorme aanloop voor nodig, van minimaal 50 meter. Eén keer waren we hem vergeten. Terwijl iedereen richting kleedkamer liep, bleef hij in zijn eentje doelloos op zijn beurt staan wachten. Dat was niet zomaar goed te maken, zelfs niet met een heel kratje ijsthee of een bak patat XXXXL.

Onze maat wist donders goed hoe hij de aandacht kon trekken. Zoals bij zijn optreden ter ere van het jubileum van de club. Toen hij uit volle borst, niet gehinderd door de videocamera, als een volleerd artiest live het Wilhelmus ten gehore bracht.
Hij oogstte bewondering voor zijn geheel eigen en geïmproviseerde versie.

….je bent onze mongool

De meest opvallende gebeurtenis speelde zich af op een prestigieus toernooi. Onze club verloor de finale en de tegenstander stak dansend en zingend de grote beker in de lucht. Al snel maakte ons clubicoon deel uit van de jubelende groep die voor de foto poseerde. Voor hem was het een voor de hand liggende oversteek, want het was iets gezelliger aan de overkant. Tot zijn eigen clubmaatjes hem terug tot de orde riepen: “Hey, jij bent onze mongool”. Beter kon het bewijs van integratie en waardering voor zijn persoontje niet zijn.

Omschakeling

Plotseling ging hij verhuizen, met zijn ouders naar een dorp een paar kilometer verderop en hij paste zich moeiteloos aan bij die andere club. Met integreren had hij geen problemen, omschakelen naar een nieuwe kleur was voor hem vanzelfsprekend. Onze club leek een afgesloten hoofdstuk.

Tot hij onverwachts op dook en, alsof er niets veranderd was, de draad weer oppakte. Ik verdacht hem ervan dat hij af en toe op TV naar Teletekst keek. En wel naar de plaats op de ranglijst van zijn oude en nieuwe club. Was de ene club even wat interessanter dan wist hij als geen ander dat daar eer te behalen viel. Trekjes van het gedrag van een kameleon waren ook hem niet vreemd. Onbewust deed hij niet onder voor het gedrag van vele andere mooi-weer-supporters en week hij opnieuw niet zoveel af van de normale wereld.

hij maakte optimaal gebruik van zijn beperkingen…

Hij was één van ons, zijn beperking was ondergeschikt aan zijn persoonlijkheid. Want je kon niet zomaar om hem heen. Onze downie maakte optimaal gebruik van zijn beperkingen, het werden zelfs privileges.
En bewees eens te meer dat “binnen de perken de mogelijkheden even onbeperkt zijn als daarbuiten…” (citaat Jules Deelder)

1 gedachte op “Downie zit op voetbal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *