Driving home for Christmas, het verschil tussen 2019 en 2020?

In de loop van december bekruipt ons een onbestemd, onrustig gevoel. Het lijkt op het iconisch roze Duracell-konijn dat altijd maar sneller lijkt te gaan. Waarvan je weet dat het een keer met een laatste tollende stuiptrekking zal omvallen. De ratrace naar de Kerst is begonnen.

De stress

De man des huizes denkt er het zijne van. Wat hem betreft is het kerstpakket en een paar vrije dagen meer dan voldoende voor een leuke afsluiting van het jaar.
Zijn concessie is het dragen van de enige echte onvervalste onovertroffen en limited-edition Kersttrui. Hij probeert buiten het traditionele gedoe te blijven met alle varianten van stress die al vroeg in december de kop op steken. Denk aan de triviale vragen over het eten met de Kerst: met wie, wat en waar?

Kerstkaarten alleen per kerende post…

De vraag over de keuze van de kerstboom, met of zonder kluit, klevend van de hars met bij voorbaat uitvallende naalden. Of toch maar een kunstboom. Het ontwarren van de snoerenrotzooi van alle slingers met kerstlichtjes met een knipoog naar Tiny en de niet mis te verstane aanpak van Lau!
De Kerstkaarten, alleen te schrijven als je er eerst zelf één hebt ontvangen. De vanzelfsprekende trip naar de wondere wereld van Intratuin, de Ikea onder de tuincentra. Met de (kunst) sneeuw, vuurkorven en nagebootste geborgenheid, warmte en licht.

De supermarkt

Dan komt het moment suprême waaraan onze man absoluut niet ontsnappen kan. De verantwoordelijkheid voor het transport van de boodschappen rust als vanouds op zijn schouders.
Dus met gezwinde spoed naar de supermarkt, dé marktplaats bij uitstek voor de Kerstboodschap. De schier onuitputtelijke bron van voedselvoorziening voor de komende dagen. Ruimschoots bevoorraad door een enorm wagenpark van het formaat postcodeloterijvrachtwagens.
Want onze primaire levensbehoeften liggen rond de Kerst op een iets ander level dan het in de rest van het jaar zou moeten zijn.

In het hol van de leeuw…

Met enig gevoel voor humor blijft het in een winkel vermakelijk te zien hoezeer de inkoopstrategie van mensen van elkaar verschilt.
Je onderscheidt de gestructureerde, bijna autistisch ingestelde, winkelaars die de gangpaden in vaste volgorde aflopen. En je hebt de categorie van de ongeleide projectielen die niet worden gehinderd door enig gevoel voor navigatie. Die met de kar een draaicirkel nodig hebben van een Boeing 747 en op de meest onhandige plekken onbeheerd achterlaten.
Die twee stromingen, de rekkelijken en de preciezen, treffen elkaar dan voor een vermakelijke clash bij het vak met bonusaanbiedingen.

Het voorhoedegevecht is in alle hevigheid losgebarsten! Onze dappere dodo bevindt zich in het hol van de leeuw, de jacht is geopend. Opnieuw volgt de bevestiging dat alle primitieve eigenschappen naar boven komen als mensen op zoek gaan naar eten.
Ze voelen zich bedreigd en denken allemaal dat ze iets tekort gaan komen! En daar past men het gedrag moeiteloos op aan.
Het zo gepropageerde gevoel van saamhorigheid in deze periode van het jaar wordt vooral in de supermarkt per definitie zwaar op de proef gesteld.

De run for live

Onze man in kwestie komt met zijn overvolle kar in een maalstroom, het water stijgt hem tot aan de lippen. Moeder de vrouw kan hem niet meer aanroepen in de kakofonie van geluid. Zijn poging tot medezeggenschap in het te veroveren assortiment is al bij voorbaat gesneuveld.
Waarna de vrouw zonder last of ruggespraak het inkooptraject vervolgens op eigen houtje voortzet en alles rücksichtslos met de hand gescand in de kar mikt. Wat voor de man overblijft, is het verrichten van bergingswerkzaamheden en het opschudden van de inhoud van de boodschappenkar. Het maximaal laadvermogen is al ruimschoots overschreden.

Waar is hier de nooduitgang?

Ons lijdend voorwerp verzuipt in deze stuurloze menigte, zijn richtingsgevoel laat hem ter plaatse in de steek. Met het zweet op zijn voorhoofd en klotsende oksels gaat hij op zoek naar de uitgang. Hij belandt in een soort van sluis met een poortje. Het eindstation van de handscanner, de balans wordt opgemaakt.
Zou het niet beter zijn geweest om de boodschappenkar vandaag op een weegbrug te rijden en in kilo’s gewicht af te rekenen?
Tot overmaat van ramp loeit het scanneralarmpje zodat de boodschappen moeten worden gecontroleerd. Alle zorgvuldig ingepakte etenswaren en goed bedoelde gesorteerde rotzooi mag weer uit de tassen.
Het af te rekenen bedrag dringt al niet meer tot hem door. Laat staan dat de zegeltjes voor de pannen nog worden geclaimd.

De crisis
Bij het uitzwaaien de beste wensen, fijne dagen, veel gezelligheid en vooral gezondheid verlaten ze spoorslags de winkel, alsof het een plaats delict betreft. Als twee muilezels, zwaarbepakt en bezakt.

Buiten adem ploffen ze in de auto, die tot de nok toe is gevuld met boodschappen. Stel je voor dat er een kink in de voedselketen was gekomen door het boerenprotest anno 2019. Waardoor het voedsel in de drukste periode van het jaar ineens schaars zou zijn en een crisis was geboren. Na een zucht van verlichting gaat de radio aan.
Kom maar door Chris Rea met jouw vertrouwde geluid:

I’m driving home for Christmas.
Oh, I can’t wait to see those faces.
With a thousand memories

Het radio nieuwsbulletin meldt dat Chris de weg niet meer op mag met z’n oude diesel, uit 1988! Verstikt geraakt en vastgelopen in milieumaatregelen, aan het zicht onttrokken door een wazige mistdeken van stikstof. Geen Chris Rea dit jaar? Dan is er echt een serieuze crisis.

Het kan dus zomaar een Kerst worden om nooit te vergeten. De kerstboom symboliseert dit jaar meer dan ooit het baken voor hoop en licht.

Hoe dan ook, geniet deze dagen van de kleine dingen.
Je beseft pas hoe bijzonder het is, als je terugkijkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *