Anderhalve meter van de afgrond….

De kermisexploitanten willen de tent opengooien, zoals ook de pretparken weer draaien. Ons eeuwenoud volksvermaak zit nog achter slot en grendel. Er moet weer leven in de brouwerij komen.

Dus trekt het bonte gezelschap in gesloten colonne richting Den Haag. Naar het Malieveld, dé landelijke hotspot om de eisen kracht bij te zetten.
Het lijkt op een grote carrousel en het gevoel dat uitgedragen wordt is overduidelijk, ook wij zijn de kop van jut. De noodkreet van de kermisklanten zegt alles…anderhalve meter van de afgrond …met de afbeelding van een wagentje dat omlaag dendert.
Je zou een aansluitende tekst verwachten: “dan liever de lucht in”, waarmee commandant Jan van Speijk ooit de heldenstatus kreeg. Hij liet zijn schip de lucht in vliegen om te voorkomen dat het vaartuig in vijandelijke handen kwam.

Later op de avond zal onze vader des vaderlands, opperhoofd IC Diederik Gommers, op de tv nog bevestigen dat hij geen verschil ziet tussen de Efteling en de kermis. Het is een kwestie van slimme plannen maken om te kunnen opstarten. We zijn in een maalstroom terecht gekomen van onrust en onbehagen. Het is ook een kwestie van overleven geworden. Het gaat over kansen en bedreigingen.

Volgens de richtlijnen
De Efteling is dus open en we gaan op weg naar het alom bekende pretpark in Brabant. Maar wel alert op een ander opgelegd pandoer, dat van de maximumsnelheid tussen 6.00 uur en 19.00 uur. De enorme omslag met bebording van de 100 km is intussen gevolgd door de massale belettering en bestickering van de anderhalve meter. Nederland investeert massaal in aanduidingen van verbod en gebod.

We gaan poolshoogte nemen van de wondere wereld met de nieuwste norm, waarmee we ons allemaal zo krampachtig bezig houden. We mogen het boek weer openen dat eerder abrupt werd dicht geslagen, de bladwijzer ligt op 14 maart van dit jaar. Eens kijken hoe het verhaal verder gaat of dat de plot een andere wending krijgt.
We zijn toegelaten bij de gratie van reservering met een tijdslot en volgens de richtlijnen van het RIVM. Dat laatste is een gevleugelde uitdrukking geworden. Een instituut dat tot leven is gewekt, een sleeping giant die tot nationale waakhond is gepromoveerd.

Het verschil is direct te merken in de wijze van parkeren, niet meer inschikken maar een zee van ruimte. Wat een verademing en dat gaat eigenlijk de hele dag door. Geen mensen dicht op elkaar in een rij en niemand die in je nek staat te hijgen. Maar we worden geacht ons aan te passen, we gaan voor de lakmoesproef.
Het park heeft plan B in optima forma op de tekentafel gelegd. Met kilometers rood en wit geplakt afzetlint, dat in alle doe-het- zelf-markten in Brabant en omstreken lijkt te zijn gehamsterd. Met een bewegwijzering waar een team van verkeerskundigen een serieuze kluif aan heeft gehad. Het attractielandschap is ingrijpend veranderd, we zullen het er mee moeten doen.

Er komt steeds meer oppositie met de vraag over het nut en vooral de noodzaak van social distancing. Het voelt voor velen als een zwaard van Damocles dat boven ons hangt. Ons gedrag varieert van braaf volgen tot Russisch roulette, God zegene de greep en … het zal onze tijd wel duren.
Elders in de maatschappij zien we ijdele pogingen in supermarkten en de worsteling in de horeca om aan de onontkoombare en straks ook nog wettelijke afstandseis te voldoen.

We voelen ons begrensd bij de vertrouwde zaken die wij als kwaliteit van leven gewend zijn. De anderhalve meter is overal zichtbaar en dwingend aanwezig. Het slaat een wig in onze samenleving.

Polonaise
Tussen de bedrijven door worden we bij onze rondgang door het pretpark vilein met de neus op de feiten gedrukt. Zonder scrupules verbale corrigerende tikjes uitgedeeld. De anderhalve meter doet mensen met een gezaghebbend hesje op de strepen staan.

De harde werkelijkheid doet van zich spreken in het protocol op audiëntie bij de koning in het paleis der fantasie, Symbolica: het is uitdrukkelijk verboden om onzinnige selfies te maken met Zijne Koninklijke Hoogheid.
Bij het Carnaval Festival worden de onderlinge afstanden in de wachtrij ongemerkt wat kleiner. Misschien roept de carnavaleske sfeer automatisch op tot fysieke toenadering en de goede gewoonte om de gaten in een polonaise dicht te lopen.
De karretjes in de darkride worden gevuld op eerbiedige afstand van elkaar. We mogen wel zonder reisverbod alle landen bezoeken. Er is nog wat veranderd, de attractie is opgeknapt en een aantal karikaturen is onder druk van de opgelaaide raciale discussie aangepast. Het herkenbare deuntje, dat de hele dag in je hoofd blijft zitten, is er nog steeds. Ooit bedacht door Toon Hermans. We zullen je nooit vergeten Toon!

Vertrouwd
Sommige dingen zullen echter altijd typerend en onveranderd blijven. We vinden als rechtgeaarde Hollanders namelijk dat we de hoofdprijs betalen voor de entree. Dus zorgen we als compensatie voor eigen proviand, want het moet wel uit de lengte of uit de breedte komen. De bankjes zijn met regelmaat bezet, klaar voor de kleffe belegde broodjes, de thermoskan koffie en de banaan.  

En… ook het mannetje is er weer, met petje, brilletje, rugzak en buiktas. Open sandalen, opgetrokken wollen sokken, geblokt overhemd, iets te lange en te wijde korte broek. Zie daar het prototype van een dagje Efteling.

en … de mopperende man het kale hoofd en het Red Bull Racing-jack, zichtbaar een fan van Max Verstappen, die niet nalaat tijdens de rit in het stoomtreintje bij herhaling en tot vervelens toe zijn peuter-zoontje luidkeels tot de orde te roepen.
en … de eindeloze rij met buggy’s …al dan niet voorzien van hangslot.
en … de moe en versleten ogende grootouders met een jengelend kind dat zonder pardon een ijsje in de mik krijgt geduwd.

Het oogt allemaal wel vertrouwd, op die vermaledijde anderhalve meter na…

Dit jaar wordt alles zo’n beetje op zijn kop gezet. Ik mag, gezien de laatste nieuwe ontwikkelingen, hopen dat onze grote inspirator en ontwerper Anton Pieck niet van zijn sokkel wordt getrokken. Hij had namelijk een bijnaam, die van dictator maar dan in de milde vorm.

Er was eens
Tot overmaat van ramp laat de sprookjesboom verstek gaan… wegens storing.  Zijn nieuwe verhaal moet nog geschreven. Waarin hij ongetwijfeld wat zal vertellen over Rupsje Nooitgenoeg.

Er was eens…een tijd …… met the sky als limit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *