Hart voor Erremuu

Hart voor Erremuu, olé, olé.

De fanatiekste supportersschare van Zeeland komt uit Arnemuiden.
Een voetbalclub die in de loop der jaren regelmatig van zich doet spreken en met opgestroopte mouwen onbevangen de strijd aangaat.

Een club met historie, met spelers die in het verleden een volle werkweek in touw waren op de vissersboot en op zaterdag, vaak ongetraind, op het veld stonden.
Een boegbeeld uit de jaren ’70 is ongetwijfeld Joost de Ridder die een loopbaan in het betaald voetbal liet lopen. Hij koos voor zijn eigen Erremuu dat zelfs de eerste klasse en toen dus het hoogste niveau in het zaterdagvoetbal haalde. Met Joost in het veld was er altijd wat te beleven.

Een andere coryfee die het karakter van Arnemuiden op de juiste manier typeert is Jan (van ons) Poortvliet. De zoon van een andere legende uit het vissersdorp, Klaas Poortvliet, maakte op 16-jarige leeftijd de overstap vanuit de jeugd van zijn cluppie naar PSV. Hij werd van onschatbare waarde in het Nederlands elftal in het WK van 1978 in Argentinië. Op Jan kon je altijd rekenen.

 

Kampioenschap

In 1997 staat Arnemuiden op de drempel van de 2e klasse maar door de invoering van de hoofdklasse in het zaterdagvoetbal wordt dit een stap naar de eerste klasse. Er kunnen dus goede zaken gedaan worden. De mannen van trainer Rens Griep kunnen dus in één keer doorstoten, mits het kampioenschap wordt gehaald op deze druilerige zaterdagmiddag tegen VVC’68 in Halsteren. Met een Zeeuwse speler in de Brabantse gelederen, Bart van der Hulle.

Een konvooi bussen vervoert de supporters naar het idillysch De Beek. Het sportpark met de sfeer van het sprookjespark De Efteling, met wandelpaden in het groen gelegen aan de rand van het Westbrabantse dorp onder de rook van Bergen op Zoom. Met Saal van Belzen de voorzitter die onberispelijk in het pak loopt, voorzien van stropdas, dasspeld en de blinkende tand in zijn gebit. En natuurlijk, de leren jas.

Het rood en geel gekleurde legioen neemt bezit van de kantine en vanuit het bovenraam klinkt het “hart voor Erremuu”.
Het is een indrukwekkende opkomst van de ploeg uit het vissersdorp. De korte kant van het veld, achter het doel, is in de volle breedte bezet door de supporters. Voorzien van Bengaals vuurwerk en de daarbij behorende optrekkende kruitdampen.
De grasmat wordt geruime tijd aan het zicht onttrokken en zoals bekend mag er alleen afgetrapt worden “als de scheidsrechter vanaf de middenstip beide doelen kan zien”.
Prachtige beelden, wat een sfeer.

 

Japio
Scheidsrechter Rini Bruinooge uit Wemeldinge kijkt bedenkelijk om zich heen bij het betreden van het veld. Ook hij heeft het gevoel dat Arnemuiden hier niet kan of mag verliezen. Want de aanhang is maar met één doel naar Brabant gereisd. Het merendeel heeft al een behoorlijk voorproefje genomen op de overwinning én het kampioenschap.

Natuurlijk ontbreekt Japio niet, een zwakbegaafde man met zijn onafscheidelijke kalotje op het hoofd. De mascotte heeft het naar zijn zin tussen de meiden uit Erremuu en geeft mij als begroeting een stevige klap op mijn schouder. Ik ben zijn vriend, ook al laat hij me regelmatig schrikken als hij onverwachts achter me komt staan en dan keihard begint te lachen. Hij stoot nu wat onverstaanbare klanken uit die volledig passen in de herrie van de aanmoedigingen en het gezang van dit moment. En het gebeuk op de reclameborden die het veld omzomen. De wedstrijd moet nog beginnen, maar het lijkt wel of de buit al binnen is.

Het gaat steeds harder regenen, wat voor mij het signaal is om mijn visparaplu in de grond te planten. Een effectief hulpmiddel dat al vele stormen doorstaan heeft. Je radio-spullen en haspels blijven droog en je sluit je helemaal af van de omgeving.
In no-time ontstaat een geïmproviseerde perstribune omdat de collega-verslaggevers van de lokale omroep en van de schrijvende pers bij mij onderdak komen zoeken.

 

Inspiratie
Ondanks de regen zie ik ontblote bovenlichamen. Net boven de broekrand staat getatoeëerd: “Arnemuiden”. De aanhang kwam niet altijd positief in het nieuws. “Bloed aan de paele” was de strijdkreet. Maar de emoties worden tegenwoordig redelijk in goede banen geleid.
Het geeft een echt stadiongevoel, de geweldige sfeer die deze middag opgeroepen wordt. Het is zinderend en maakt adrenaline aan. Dit geeft het voetbalspelletje kleur, als een ware apotheose na een reeks wedstrijden in de competitie waarin ik als verslaggever niet veel kon melden.

Het geeft me inspiratie om er een spetterende radioshow van te maken, ondanks dat ik de telefoonlijn moet delen met de lokale omroep uit Tholen. Want die zijn hier al langer kind aan huis, dus hebben zij privileges.
Dan maar improviseren en proberen om de wedstrijd naar je toe te trekken. Je speelt met een eigen tactiek, zoals in het veld, je moet zelf de uitzending organiseren. Als je live in de uitzending zit, dan is het zaak om ook die gelegenheid ten volle benutten.
De omstandigheden naar je hand zetten, leerde ik van onze regisseur.

Pal voor de aftrap is er hilariteit. Aan de rand van het veld hebben de supporters uit Arnemuiden een enorm kippenhok ontdekt en dat is verleidelijk. Twee hanen lopen het veld in met om hun hals, een sjaal in de geel-rode clubkleuren van Arnemuiden.
Dat deze beesten moeilijk te pakken zijn, mag duidelijk zijn. Een wilde achtervolging van de spelers volgt. Na enkele minuten nemen de supporters zelf het initiatief om met zachte doch dwingende hand de dieren weer te verwijderen.

 

Wedstrijd

De wedstrijd kan beginnen. Het signaal voor Japio om zich aan de zijlijn te posteren en dan op de helft waar zich geen grensrechter bevindt. Gewapend met zijn zakdoek fungeert hij als een soort vierde man. Hij was zijn tijd eigenlijk al ver vooruit, hoewel niet iedereen dat op de juiste waarde wist in te schatten. Zoals ooit een scheidsrechter hem achter de lijn stuurde.
Al snel werd de beste man duidelijk gemaakt dat Japio wel degelijk een functie had. Hij vlagt namelijk met zijn veelal smoezelige zakdoek als de bal over de lijn gaat. Trekt sprintjes langs de krijtlijn om het spel te kunnen volgen. Geeft zijn commentaar in de richting van de toeschouwers. Kortom, een vermakelijk schouwspel dat Japio zelf heel series neemt en zo hoort het ook.

Arnemuiden wint met 1-0 door een doelpunt van Cor Schroevers dat ik live in de uitzending kan brengen. Alsof je het voelt aankomen en die microfoon open houdt. Schroevers laat sportpark De Beek schudden op zijn grondvesten.
Zelfs het kippenhok raakt volledig op hol en de bevolking van deze grote volière zal de komende weken volledig van de leg zijn. Halsteren zal weten dat de mannen van Erremuu zijn geweest en dat zal ook duidelijk te merken zijn aan de kantine-omzet.
Het gezang “Hart voor Erremu olé olé” zal nog dagen in mijn hoofd blijven zitten, zoals bepaalde liedjes onweerstaanbaar blijven rondzingen.

 

De kampioenen van ‘97 gaan richting De Raayberg in Bergen op Zoom, de pleisterplaats bij uitstek van alle Zeeuwse voetbalploegen die buiten de provincie hebben gespeeld en daar aanmonsteren op hun terugreis.
Voor Japio is een bezoek aan De Raayberg een beloning. Het grote bord patates frites staat voor hem klaar. En daar doet hij het allemaal voor. Zijn dag kan niet meer stuk en dat geldt zeker voor de helden uit Erremuu.

Later ontvang ik van de club een videoband met een samenvatting van de wedstrijd, waarin ze mijn radiocommentaar hebben gemonteerd, met het doelpunt van Cor Schroevers…..perfect qua timing.
Een collector’s item!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *