Het blijft bij een droom

Het startschot knalt in de vroege ochtenduren. Vijfduizend mensen komen langzaam in beweging. Een grote meute van allerlei pluimage, bepakt en bezakt op weg voor een barre tocht van vele uren. Ik word meegezogen in de maalstroom. De kakofonie van geluid doet me beseffen dat ik echt deel uit maak van een peloton dat een marathon loopt. Voor het eerst in mijn leven.

Onderweg

Deze marathon heeft het predicaat gekregen van de mooiste en de zwaarste. Langs de Zeeuwse kust, door weer en wind, met onverharde wegen, dijken, strand en duintrappen als kuitenbijters. Zuidwestenwind, striemende regen, wapperende poncho’s, geselende hagel, tot de enkels soppend in het water.
Van top tot teen gezandstraald, tong op de schoenen, schuim op de mond en snot voor de ogen. Bananen, thee en gevulde koeken als schraal proviand. Het is een ware expeditie, heroïsch zelfs. Je moet sterk in je schoenen staan en blijven lopen.

Na 21 kilometer ben ik halverwege. Het dringt tot me door dat het een serieuze battle is, een kwestie van overleven. De man met de hamer loopt voortdurend in mijn kielzog.
Het is een flinke dagtaak van 8 uur voor iemand doe voortdurend in conflict is met zijn motoriek. Mijn hart onder de riem piept en meldt dat ze er in Nijmegen vier dagen over doen om de Via Gladiola te bereiken.

Finish in zicht

Zoutelande doemt op aan de horizon. Volgens track&trace is dat de plaats van bestemming. Ik hoor de klanken van Bløf, het oude strandhuis blijkt een fata morgana. Ze zijn blij dat ik hier ben. Het stemt overeen met de lokroep van de nimf op de rots van de Lorelei.
Ik ben in het zicht van de haven. Nu niet meer stranden…never give up staat in de verte geschreven op een spandoek.

Het jammerende snerpende geluid van een horde doedelzakken doet me ruw ontwaken.
Het is een droom, maar is die ook voorspellend? We raadplegen TV-professor Erik Scherder. Die kan in je brein kijken en stelt vast dat mijn frontale kwab acuut is geactiveerd.
Hij opent daarna het drieluik om drastisch te gaan bewegen in de volgorde van dromen, durven, doen. De eerste heb ik te pakken met die onheilspellende droom.
Nu nog durven? Ik heb stevig ingezet en ingeschreven voor de kustmarathon. De wandelmarathon weliswaar, maar de afstand is er niet minder om. De historisch bepaalde 42 kilometer en 195 meter.
We gaan het doen! Op karakter, op weg naar een déjà vu!

Maar toen kwam corona…en die loopt ons nu hinderlijk voor de voeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *