Tikkie trug …

De geluiden die ik hoorde op het voetbalveld, op steenworp afstand van mijn ouderlijk huis, waren onweerstaanbaar. Ik besloot mij spontaan te onttrekken aan het gezag waarin het bewaken van de zondagsrust hoog in het vaandel stond. Clandestien begaf ik me op vreemde bodem om naar een wedstrijd te kijken van de andere dorpsclub. Die voetbalde op zondagmiddag.

Onbewust heb ik toen een begin gemaakt met het slechten van een muur. Opgetrokken door de onnavolgbare gang van zaken in de geloofsleer met een scheiding tussen wij en zij. Ik voelde me als jonkie eigenlijk al een hele pionier.
Het was een ware belevenis on the other side. Het gras leek inderdaad groener, de zon scheen feller en alles voelde sprankelender dan op de drukke zaterdag op ons eigen aangrenzende voetbalveld.
Waren het de omstandigheden, de spanning, de magie of was het een fata morgana?
Hoe dan ook, ik kon intens genieten van het moment. Iets wat in de tegenwoordige tijd als werkwoord wordt gepropageerd om het leven voor jezelf een stuk aangenamer te maken. Maar wat me toen eigenlijk gewoon overkwam.

De keeper
Voor mijn ogen voltrok zich een boeiend schouwspel met een uitblinkende keeper van de bezoekende club die op mij een onuitwisbare indruk maakte. Zijn onberispelijke uitrusting met witte pet, gele keeperstrui, hagelwitte broek en dito kousen maakte hem zo perfect gesoigneerd dat hij leek op een etalagecoureur uit de wielersport. Daar stond een persoonlijkheid, eentje met uitstraling die het spel en mijn leven op dat moment een andere dimensie gaf.
Een type moonwalker, acrobatisch, met een surplus aan techniek en overwicht. Die de bal sierlijk ving met de sprong als van een panter. Met zijn zweefduik bleef hij, met lak aan de wet van de zwaartekracht, onmogelijk lang in de lucht hangen. Het begrip vliegende keep zagen we met eigen ogen letterlijk in praktijk gebracht. Ik was waarachtig getuige van een fenomeen.

Met deze kleurrijke doelman als metafoor kreeg mijn vermeende jeugdzonde glans bij de recente tv-documentaire over de keeper.
Deze docu geeft een inkijk in de cultuur van “de bijzondere man die het doel verdedigt, de sluitpost, de doelman. Die zijn verdediging dirigeert, spuugt in zijn handschoenen, rekt en strekt, de bal uit de sloot haalt of klaar gaat staan om een penalty te stoppen”.

Het doet mij ook met een glimlach herinneren aan een bonte stoet keepers in alle maten en soorten. Die in mijn eigen team de aangewezen man waren om ballen tegen te houden.
Zij leerden mij de keeper met andere ogen te bekijken.

Tikkie terug
Mijn gemankeerde voetbalcarrière glijdt in de nadagen af naar het bedenkelijk niveau van de kelderklasse. In een levensfase waarin, met het klimmen der jaren, de snelheid van handelen niet meer correspondeert met de aansturing vanuit de hersenen. Met andere woorden: de benen doen niet meer wat het hoofd wil.
Alsof je ploetert in een moeras maar toch denkt dat je de souplesse van een springveer hebt en dat het nog ergens op lijkt. Op dat moment blijkt de karikatuur van jezelf geboren zonder dat je het beseft. Het oogt vervolgens een beetje zielig.
Schrale troost, vanaf het moment dat we er zelf om kunnen lachen wordt het toch nog gezellig.

In dat decor deelt onze keeper in de malaise, strandt in goede bedoelingen en doet zijn stinkende best om mijn oorspronkelijk rolmodel te doen vergeten.
We belanden geruisloos in de categorie “tikkie trug Jaap” van FC Knudde en “keepertje… keepertje… wat doe je nu..?..” van voormalig sportcommentator Hugo Walker.
Een terugblik…….

We hadden een keeper……

  • die zonder bril zo weinig zag dat het veld na 10 meter voor hem in nevelen was gehuld. Bij een spelhervatting deed hij moedige pogingen om de bal bij zijn medespelers te krijgen. Hij trapte de bal de dichte mist in, ergens waar zijn maat ongeveer stond te roepen. Deze keeper compenseerde zijn handicap met geweldige reflexen in zijn 5-meter gebied, op het moment dat de bal voor hem plotseling uit het niets opdoemde;
  • die honkvast bleef en zijn eenzaamheid in het doel te lijf ging met een overlevingspakket. In een koelbox, die binnen handbereik achter de doelpaal was geparkeerd, zaten onder meer een pakje zware shag, aansteker, deodorant en snoep. Maar vooral een fles met kruidenlikeur, die alleen smaakt “als ie ijs en ijskoud is”. Na elke tegengoal lurkte onze keeper bij wijze van troost even aan zijn bidon;
  • die zo klein van postuur was dat elke hoge bal, op doel geschoten, er altijd in vloog. Dit keepertje steeg eenmalig boven zichzelf uit en tikte de bal in een uiterste krachtinspanning net over de lat. Hij landde met zijn voeten weer plat op de grond maar miste wel met zijn ringvinger. We hebben een poosje gezocht in het gras, totdat we tot een lugubere ontdekking kwamen. Die vinger -met trouwring- hing boven ons, aan het kromme haakje waarmee het doelnet aan de deklat werd geknoopt;
  • die begon te brabbelen wanneer de laatste letter van het woord letter in het gesproken woord voor kwam. Dat op onze lachspieren werkte als hij riep dat we voor reuring moesten zorgen in het vijandelijk strafschopgebied. Na afloop, na het zoveelste rondje bier, was zijn spraakgebrek niet meer te onderscheiden van de rest van het team;
  • die voordat de wedstrijd begon al flink wat versnaperingen had ingenomen, waarna hij geen enkele bal pakte. Tot we in de gaten kregen dat het alcoholpromillage van deze keeper ons gevoel voor humor vér oversteeg. Het deed ons het lachen snel vergaan. Uit pure armoede maar van het veld gestapt.
  • die met het roepen van het ongeschreven codewoord “los” en zijn massa aan lichaamsgewicht als een blinde uit zijn doel kwam. Waarna hij zonder aanziens des persoons, zijn vuisten het werk liet doen. Om vervolgens in het luchtledige te stompen of de kaak te verbrijzelen van een ploegmaat, die niet op tijd uit de voeten wist te komen.


Mythe
“Het kan verkeren” zei Bredero. De zondagmiddag is ook nu niet meer heilig, het voetbal op zaterdag lonkt sterker dan ooit. Het doet me met weemoed terugdenken aan die keeper in zijn felgele trui, waaraan ik me destijds spiegelde. Hij was het symbool van vrijheid en is voor mij uitgegroeid tot een figuur met mythische proporties.
De keeper is dood, lang leve de keeper.

2 gedachten over “Tikkie trug …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *