Louis en euforie

_MG_0612

We staan op een stoel, aan de rand van het veld. Samen op dezelfde hoogte, voor het overzicht.
De spelers maken de laatste minuten vol. Voor ons hebben zich kinderen gemeld, ze staan te popelen, rijen dik om het veld op te stormen en handtekeningen te jagen. De scheidsrechter kapt het duel voortijdig af. De culminatie van de Ajax-gekte is duidelijk in het duel tegen het Zeeuws elftal. Ajax is op bezoek en toont de gewonnen cup met de grote oren aan den volke, we schrijven 1995.
“Mijnheer van Gaal, kunnen we nu een interview doen?” Hij kijkt me aan en knikt bevestigend. Live in de radio-uitzending. De onzekerheid slaat toe, ik kan afgeserveerd worden. Hij slaat de handen van de kinderen met handtekeningenboekjes van zich af, als lastige vliegen. Hij concentreert zich op mij.
De zenuwen gieren door mijn lijf. De stoel trilt een beetje onder mijn nerveus gewicht. We schelen drie jaar in leeftijd. Voor mijn gevoel is Louis veel ouder. Of komt dat door zijn uitstraling, zijn zelfverzekerdheid, zijn manier van communicatie? Het voelt voor mij als de bedeesde leerling in de klas die voor het bord moet komen, overgeleverd aan de nukken van de meester.
Geruststellend is het antwoord dat ik het goed heb gezien bij een conclusie over de inbreng van een speler. Ik krijg gelijk….van Van Gaal en ik weet ook wat dat betekent. Het staat nog op een cassettebandje , voor wie het horen wil.
De euforie rond het succes die bevestigt hij: “Daar moet je aan wennen, daar moet je leren mee om te gaan”.
Bijna 20 jaar na dato, maar o zo actueel !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *