Magazine Kustmarathon 2014

Fraai exemplaar van het nieuwe magazine, mijn column op bladzijde 29 met de titel Deja vu.

foto 1

foto 2

foto 3

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is stil in de Langstraat in Zoutelande. Op een frisse zondag in februari neem ik een voorproefje op de kustmarathon van oktober, op een terras. Het podium in Sotsji kleurt in de loop van deze dag volledig oranje en alles is Olympisch goud wat er blinkt.De staalblauwe lucht boven zee steekt fel af tegen de zonovergoten boulevard, waar de marathonloper prominent wordt geëerd met het standbeeld in brons.
Het stuwende zeewater past perfect in dit prachtige panorama, dat met recht de kwalificatie van Zeeuwse Rivièra heeft verworven.

Terugblik
Het voelt als thuis komen op deze plek onder de zon, die ik vooral ken van het eerste weekend in oktober. Als ik mijn ogen sluit, passeren in mijn gedachten de vertrouwde beelden de revue.
Opeens lijkt het alsof het filmpje versneld wordt afgedraaid. De straat stroomt vol, mensen op de terrassen, op de trap, op de dijk. Bloemen, aanmoedigingen, tranen, een kus. Kakofonie, spanning, de lach, de speaker, de klok, de lopers, de medaille, het applaus. Ceremoniemeester Lein Lievense. De lonkende boerenhap. De ultieme finish, de Langstraat als fata morgana.
Beelden uit de geschiedenis lopen door elkaar en gaan ver terug, naar de oorsprong van de marathon. Toen liep de Griekse soldaat Theidippides naar Athene en sprak de legendarische woorden: “Verheug u, wij hebben gewonnen”. In de voertaal van de kustmarathon is dat hetzelfde als: “Hè—–Hè, kè dun uut elope”. En de Griekse strijder van deze tijd heet Papanikitas, ultraloper. Er is niets nieuws onder de zon.

Meedoen
Dan schrik ik op, het is weer stil op straat, het is dus nog niet zover. Hoe dan ook, het is “hoed toeven” in de belangrijkste straat van Zeeland. Waar ik de kriebels krijg, het gevoel van voorjaar. Alsof er van alles staat te gebeuren dat onvoorspelbaar is, maar ongetwijfeld mooi.
Een eenzame hardloper trekt mijn aandacht. Hij draaft door de Langstraat maar wel in tegengestelde richting. Dus niet naar de Catharinakerk toe. Symbolisch loopt hij zijn eigen marathon tegemoet. Antiperistaltisch noemen we dat toch? Met een knipoog naar de (darm)beweging waar een hardloper wel eens mee te maken krijgt, meestal na de finish.

De voorhoedegevechten zijn geopend in de nacht van oud en nieuw. De inschrijvingen voor de wandel, hardloop- en fietsonderdelen van het marathonweekend lopen als een trein. De kustmarathon komt voor mij nu dichterbij dan ooit. Ooit was ik een roepende in de woestijn als ik sprak over de magie van dit evenement. Voor mijn toehoorders een “ver van mijn bed show”.Nu zie ik dorpsgenoten zwetend, kuchend, met holle ogen starend en tikkend op hun sporthorloge.Terug van een trainingsloop. Met als doel voor het eerst van start te gaan in “de mooiste en de zwaarste”. Mijn schoondochter meldt enthousiast dat ze mee doet met de Ladiesrun.
Hardlopen is gewoon hot, het voelt goed dat je trots kunt zijn op iets waarvan je eerder dacht dat je het niet zo kunnen. Steeds meer liefhebbers stappen over de drempel en de kustmarathon is het mooiste podium om jezelf te overtreffen. De medaille heeft Olympische waarde, meedoen is belangrijker dan winnen.

Laatste stuk
Ik strek de benen en kom in beweging om de laatste meters van de routebeschrijving door te nemen. Van het strand af, dan omhoog en de boulevard volgen tot de 1e trap. Trap op, bovenaan gelijk rechts, tegelpad op. Rechts de bronzen marathonloper. Bij banieren (stalen vlaggen) rechtdoor. Voor de flat, het bosje in, linksaf naar beneden.
Daar is de Langstraat, de Via Gladiola! Die extra 195 meter als sluitstuk van de marathonafstand is bewust gekozen voor deze laatste meters naar de finish. Links `De Slak`, rechts `De Fiets`. Verwonderde blikken op het terras. Knijp mijn ogen toe, ik blijf staan en even is het er. Dat gevoel van oktober!
Als het weer druk is, in de Langstraat.

Déjà vu!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *