Middagje Volendam

“Zet uw auto hier maar neer, het kost wel wat maar hij staat de hele middag veilig. Het veld van de plaatselijke voetbalvereniging ligt aan de andere kant van de dijk, klein stukkie lopen”. De man met het rode hoofd en de schorre stem stelt zich voor als Job Keizer, volgens eigen zeggen neef van scheidsrechter Jan. Hij blijft herhalen dat dit parkeerterrein voor vanmiddag de uitgelezen plek is voor de auto. Ik geef hem een vijfje om van het gezeur af te zijn. De voertuigen op het terrein staan keurig geparkeerd, netjes in het gelid.

©joopvanderlaan

In de hoofdklasse van het zaterdagvoetbal staat de wedstrijd Volendam tegen Kloetinge op de rol. Ik ga radioverslag doen voor Omroep Zeeland Sport. Met een reisgenoot die wel oren heeft naar een uitstapje naar het bekendste vissersdorp van Nederland en omstreken.
De beschrijving is duidelijk, maar we hebben de voorgeschreven route niet gevolgd. We nemen een andere afslag, richting De Dijk, want mijn vriend Ab wil paling kopen. Dat is volgens hem een vereiste als je in Volendam komt. We komen op het Zuideinde terecht.
Ab verdwijnt in een winkeltje met een opschrift boven de deur: “denk om ‘t hoofd”, op tijd bukken dus. Hij komt even later terug, druk aan de praat met wie later blijkt te zijn the one and only: Job Keizer.

Handel
Job ruikt handel en stelt voor om de complete spelersbus van Kloetinge, later deze middag, ook even hierlangs te sturen. Want hier is de beste paling te koop, met een hoog BZN-gehalte, in het winkeltje aan het Zuideinde in Volendam. Met het bordje dat binnen hangt: U heeft toestemming om niet te roken. Het was ’een plek waar mensen zo hard lachten dat je ze in de maag keek’ en waar “een koppie bij Joppie” met suiker en veel room gebruikelijk was.

Ruim 220 jaar is het pandje oud, Job verkocht er zijn vissies: makreel, paling, haring, meer niet. En verkocht ie effe niks dan stond ie daar weer op het parkeerterrein; in regen en sneeuw, zon en zuiderstorm, zomer en winter. Hij sprak zijn talen: Frans, Italiaans, Spaans, Engels, Duits.

Te voet
We pakken de koffers met radioapparatuur en verdwijnen te voet over de dijk, richting voetbalveld. Vertrouwend op de aanwijzing van Job, dat het maar een stukkie lopen is. We kruisen voor ons gevoel wel erg veel straten in het palingdorp. Aalstraat, Bokkingstraat, Spieringstraat, Ansjovisstraat. Langzaam maar zeker komen we tot de conclusie dat Job het ons wel wat optimistisch heeft geschetst. Letterlijk komt mijn vriend Ab tot de conclusie dat “we in het pak zijn genaaid door die Job”.
Als we na een half uur lopen de bestuurskamer van de club binnen stappen, wordt mijn verhaal lachend bevestigd door de voorzitter. “Aha, je hebt Joppie ontmoet…..maar hij heeft wel gelijk: hemelsbreed is het niet zover”. Er zitten alleen wel heel veel straten tussen…we hebben intussen alle hoeken en gaten van Volendam gezien.

Kloetinge speelt een aardige wedstrijd tegen de plaatselijke Oranjehemden met echte Volendamse namen als: Tuyp, Plat, Bond, Guyt, Veerman, Schilder, Sier, Bank. Wat mij betreft kan op deze middag een andere karakteristieke naam worden toegevoegd….die van Keizer.
Aan het eind van de middag halen we, na opnieuw een stevige wandeling, onze auto weer op. Job heeft andere dingen te doen. Hij staat een Fransman te woord en kijkt niet meer naar ons om. Onze premie heeft hij al binnen gehaald.

Authentiek
Via de Noord-Hollandse media bereikt mij een paar jaar geleden het bericht dat Job op 62-jarige leeftijd is overleden. Job heeft 40 jaar lang het parkeerbeheer gehad over zijn privé parkeerplaats. Hij heeft gedurende die tijd, op geheel eigen wijze, zijn paling, makreel en haring aan de man gebracht, aldus het -in memoriam-. Hij kreeg een indrukwekkend afscheid als de bekendste parkeerwachter van Nederland.

De plaatselijke media zullen hem missen. Hij belde door, als er weer bekende Nederlanders in het dorp waren en hun auto neergezet hadden op zijn parkeerterrein.
Het viswinkeltje was een ontmoetingspunt, niet alleen voor dorpsgenoten maar ook talloze artiesten en bekende persoonlijkheden uit de hele wereld, die hier een gastvrij onthaal kregen. Tegen betaling van vijf guldens.

Job Keizer was gewoon authentiek en gold als een lokale en zelfs internationale bekendheid. Toeristen die van heinde en verre kwamen, herkenden hem meteen van voorgaande vakanties. Sterker nog; eenmaal in Volendam gingen veel dagjesmensen speciaal langs Keizer voor een pondje paling en een praatje. Tussen de bedrijven door redde hij nog kinderen uit het water die in de haven dreigden te verdrinken, wat hem de eretitel opleverde van de “Keizer van de haven”.

Het wereldberoemde viswinkeltje van Job Keizer is vorig jaar gesloten, na precies 45 jaar.
Lange tijd stond moeder Neeltje Kwakman (Ballap) hier achter de toonbank en na het overlijden van Job werd de visverkoop voortgezet door zijn weduwe Gaartje Keizer. Er hangt nu een bordje bij de parkeerplaats onder aan d’ouwe Helling, een logische plek: ‘t Job Keizerplein.

Misschien heeft hij destijds onze komst ook wel aangekondigd, op die middag. Met een telefoontje aan de mannen van de Volendamse voetbalclub. “Ze komen er aan, het zijn niet van die hele bekende Nederlanders. Maar ik heb wel mijn parkeergeld binnen”.

Bijzonder dorp dat Volendam, het heeft bekende figuren voortgebracht, bijzondere mensen zoals Job…….. R.I.P.

Bronnen:
Zeilmakerij Volendam
Nieuw Volendam krant
Noordhollands dagblad

IJmuidercourant

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *