Onze burgemeester zit op hard lopen

Het heeft iets weg van te land, ter zee en in de lucht, op die gure eerste dag in februari. Voor het bezoek van de toenmalige vorstin is met groot koninklijk materieel uitgerukt. Een batterij vervoermiddelen in royal blue met de bus, de helikopter en dienstauto’s.

Een koninklijk bezoek zet alle toeters en bellen in werking. Een soort wake up call voor de gemeente van ontvangst om zaken op te schudden en weer eens op orde te hebben.
Met als voorbode van het koninklijk uitstapje de komst van de hofdame die als verkenner de boel inspecteert en een soort van generale repetitie draait. Aandoenlijk is dan een discussie of er houtsnippers nodig zijn om een paadje van 3 meter begaanbaar te maken, terwijl het dat al is.

En niet te vergeten de toiletscène, want niets menselijks is de majesteit vreemd. Het moet intussen haar neus uitkomen dat op elke bezoek locatie de reguliere luchtverfrisser vervaagt door de penetrante verflucht en de overdosis aan bedwelmende schoonmaakmiddelen. Ook hier is driftig gerenoveerd en het kleinste kamertje omgetoverd tot koninklijk domein. Een no-go-area voor de toevallige passant.

Met stip als eervolle vermelding….

De burgemeester komt natuurlijk ook aan bod, als gastheer. Met opgepoetst blazoen en een rinkelende ambtsketen zal hij als frontman van de gemeente, volgens het protocol, de majesteit begeleiden. Dit komt met stip als een eervolle vermelding op zijn palmares.
Ook dit keer is er ergens een bloemenmeisje vandaan geplukt om het traditionele boeketje in handen te duwen van de altijd uiterst vriendelijke vorstin.

Die ene keer dat ik dit alles rond zo’n bezoek van dichtbij mocht meemaken, heeft me verbaasd. Vooral verwonderd, wat het allemaal doet met mensen die onderdeel worden van het koninklijk draaiboek. Ik mag een beetje uit de school klappen want het is nu bijna verjaard.

Hardlopen
Ik heb veel burgemeesters van nabij mogen meemaken en het zijn net mensen. Variërend van het Swiebertje-imago tot het type boekhouder. De burgemeester, die dit keer aan de beurt komt, heeft in de wandelgangen de bijnaam van de kleine generaal. Zijn gering postuur en gedrag komen overeen met dat van een illustere Franse krijgsheer en keizer, die de gewoonte had om zijn hand in zijn jas te steken.

Weet je wel wie ik ben…?

Het zou zijn feestje worden dus is hij vastberaden zelf de slingers op te hangen. Dan kan je wel eens overmoedig worden en denken een ander de maat te kunnen nemen.
Zoals bij de ontmoeting met de tv-crew van de NOS. Met een hoog gehalte van “weet je wel wie ik ben” meent onze burgervader te moeten wijzen op de buikomvang van de bekende nieuwslezer, dit keer commentator van dienst. Om er vervolgens met trots aan toe te voegen dat hij zelf op zijn ideale gewicht blijft door zijn dagelijks rondje hardlopen.
De man van de media is door de wol geverfd en van professie goed van de tongriem gesneden. Het koekje van eigen deeg laat zich graag opdienen wanneer hij qua lengte met gemak boven de kleine magistraat uit tornt. Hij kijkt geringschattend neer op de kalende kruin van onze kleine burgemeester. Met een vileine glimlach stelt hij vast dat “de kilometers hard rennen hem dan wel in conditie houden, maar dat hij er wel kaal van wordt”.
De toon is gezet…. het zijn de inleidende beschietingen in de opmaat naar D-day.

De dag
De briefing op de dag zelf is indrukwekkend, het enorme draaiboek laat niets aan duidelijkheid te wensen over. Opvallend is wel de paniek bij mensen die verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken. Maar zich later wel haasten op de voorgrond te staan om met de eer te strijken. In schril contrast tot de praktische en nuchtere aanpak van de radertjes in het geheel, die hun plaats weten en rustig hun taak uitvoeren. 

De kleine kalende burgemeester beleeft zijn finest hour, naast Hare Majesteit. Niemand in het land zal weten wie hij is, als de “corpulente” commentator dit tijdens de live Tv-uitzending er niet bij vertelt. Misschien voegt die er wel aan toe dat de plaatselijke gezagsdrager aan hard lopen doet. Ze hebben tenslotte samen het appeltje al geschild.

We trekken met het hele gezelschap naar de plaats waar het allemaal te doen is. Zelf mag ik host zijn op de bus in excellent gezelschap van drie ministers. We overbruggen een afstand van 5,8 kilometer in 8 minuten. Het gevoel van een schoolreisje bekruipt de bewindslieden, want de touringcar is vele malen te groot in verhouding tot het groepje passagiers.

Het ventiel was bevroren…


Op locatie worden de plichtplegingen en toespraken sereen en met respect uitgevoerd. Het ventiel van de trompet is nog bevroren op het moment van de “Last Post”. Na een haperend begin brengt de muzikant van de plaatselijke fanfare zijn solo tot een goed einde.

Bitterballen
Na afloop in een warme uitspanning is de druk van de ketel en komen de schalen met hapjes voorbij. De luxe hapjes zijn zo buitengewoon dat ze zelfs met twee handen en een normaal gebit niet te verstouwen zijn. Waardoor de keuze reuze is als de bruine fruitschaal passeert.
Met andere woorden, de bitterballen zijn zwaar favoriet. De minister van Binnenlandse Zaken laat zich niet onbetuigd en hapt gretig mee. Zij doet waarschijnlijk ook niet aan hard lopen, als we het harde criterium van de burgemeester hanteren.

Het puntje voor de evaluatie is er eentje van wie kaatst kan de bal verwachten…

Doe je niet groter voor dan dat je bent, want dan sta je in je eigen schaduw.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *