Op de plek waar alles samen komt

Dan kom je onverwachts op een plek waar alles samen komt. Op een warme zomeravond in augustus, bij de Oostmolen in Kloetinge.

Het decor is opgebouwd voor de opname van een livestream rondom “Zeeland in actie”. Om geld in te zamelen voor het KWF en daarmee de bestrijding van kanker. Dit klinkt vertrouwd maar normaal mag het nooit worden, zolang 1 op de 3 met deze ziekte te maken krijgt.
Door de pandemie zijn de grote evenementen, zoals de Ride for the roses, dit jaar afgelast en dreigen de acties om geld te genereren buiten beeld te geraken.

Chapeau voor de mensen die deze actie trekken, de drie musketiers Eddie, Ming en Martin. Zij vormen het basisteam waarbij anderen zijn aangesloten met acties die geld opleveren voor het goede doel. Zo worden er kilometers gelopen en gefietst in de vorm van thuismarathons. Eén voor allen, allen voor één.

Uitnodiging

Ik krijg de uitnodiging aan te schuiven in het programma om mijn ervaringen met kanker te duiden en te delen. Eerder die dag hoor ik van een sportvriend dat diens vrouw slechte vooruitzichten heeft. Regelmatig houden we elkaar, via de app, op de hoogte van onze wederzijdse ervaringen.

Onderweg in de auto hoor ik het gesprek op de radio met de “Zeeuw van de dag” die in de verzengende hitte een volle marathon heeft gelopen om geld in te zamelen voor de actie. Hij vertelt dat zijn inspanningen niets zijn, vergeleken met mensen die te maken hebben met kanker. De toon is gezet, ineens voel ik me kwetsbaar.

Aan tafel

Aangekomen op de locatie van de livestream realiseer ik me dat het nog maar een jaar geleden is, dat ik dagelijks naar Rotterdam gereden werd voor behandeling met bestraling en chemotherapie. Daarna volgt de after party met hulp van professionals, zoals een psycholoog die veel mentale ballast heeft helpen opruimen.
Ik heb intussen onbewust een natuurlijk schild opgebouwd waar geen emotie meer doorheen lijkt te kunnen komen. En dat er andersom in slaagt mijn eigen gevoel te isoleren. Laagje voor laagje is gepleisterd om de heftige periode van angst en onzekerheid te verpakken en een plekje te geven. En die avond voel ik dat pakketje ineens wegen. Zwaarder dan ik voor mogelijk heb gehouden.

Ik voel me ineens weer de patiënt van vorig jaar, als de floormanager mij een stoeltje toewijst aan tafel waar Elsa de vragen gaat stellen. Zij presenteert door de week op de radio Goedemorgen Zeeland en zit nu in een andere en beladen setting.
Aan mij de “eer” om het proces te beschrijven als je met kanker wordt geconfronteerd. Ik stel vast dat ik naast de mentale aspecten ook last heb gekregen van fysieke en blijvende schade. Ik ben zeker geen uitzondering, het is een verhaal zoals van duizenden anderen.

Voor mij persoonlijk is het wel een wake-up-call, daar op die stoel en op die plek. Het raakt me meer dan ik van tevoren dacht. Het blijkt een persoonlijke graadmeter te zijn.
De afgelopen 3 jaar zijn geen peanuts geweest ondanks de mij toegedichte positieve instelling. Voor mezelf geldt meer dan ooit, dat het niet altijd is wat het lijkt.
Het is goed om jezelf een keer tegen te komen. Omdat ik te gemakkelijk de conclusie had getrokken dat het een afgesloten hoofdstuk is.

Flash back

Na mijn optreden die avond dringen de vorig jaar gesproken woorden van de oncoloog tot me door. Hij zei dat herstel geen rechte lijn omhoog is. Zowel fysiek als psychisch gaat het soms beter en dan weer slechter. Het vergt uithoudingsvermogen, het kost tijd om te helen en je kunt dit niet versnellen. De impact zit in alle vezels van je lichaam, in je hoofd, in je beleving, in al je doen en laten.

Ik loop naar de auto voor de terugrit, mijn benen voelen zwaar, er komen vragen in me op. Waar sta ik nu, wat wil en kan ik nog……het is zoeken om je draai en evenwicht weer te vinden. Want hoe dan ook, je leven is nooit meer hetzelfde na kanker.

Op de autoradio gaat het om de actualiteit van de dag. Ik hoor dat het door de corona afgelopen is met onze voorspelbare samenleving. Een deskundige zegt dat we in de nieuwe samenleving onzekerheden moeten accepteren.
Maar dat wist ik al langer. Eigenlijk is er voor mij geen nieuws onder de zon…
De zon die intussen langzaam achter de horizon verdwijnt. Om elke dag opnieuw op te komen… dat is wel een zekerheid.

Controle

Enkele dagen na deze avond meld ik me in Erasmus MC Rotterdam voor de periodieke controle, dit keer bij de radioloog, De arts zegt na het onderzoek dat het goed gaat. De logopediste doceert hoe ik om moet leren gaan met de opgelopen fysieke beperkingen.
De geldigheidsduur van de positieve controle is vier maanden. Het gaat elke keer opnieuw om het duel tussen onzekerheid en vertrouwen.  
Een dag later zit ik aan het strand en ik denk bewust na over wat er echt toe doet in het leven. Ik pak mijn pen en schrijf mijn gedachten op papier.
Af en toe knijp ik in mijn arm, die weer kleur krijgt ,… van de zon.

PS
“Zeeland in actie” loopt nog tot 1 september a.s.
Informatie op de gelijknamige Facebookpagina en de website, met een compilatie van de livestream.

2 gedachten over “Op de plek waar alles samen komt

  1. Heel mooi beschreven Joop. Respect voor de manier waarop je er mee omgaat. Wij weten wat het is om kanker te hebben. Het blijft een rot ziekte waar hopelijk eens iets op gevonden wordt. En dank voor het compliment.

  2. Recht uit het hart! Mooi geschreven en ik heb graag voor jou en iedereen gelopen om geld in te zamelen. Zolang ik dat zelf nog kan zal ik dat blijven doen om te strijden tegen kanker. Keep the faith 👊👊👊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *