Opmerkelijk!

Willem II doet het goed met een trainer van Zeeuwse oorsprong, Adrie Koster afkomstig uit Zierikzee. De Tilburgse ploeg staat binnenkort in de bekerfinale tegen Ajax en won als voorproefje afgelopen weekend in De Kuip van Feyenoord.
Reden temeer voor een stapje terug in de tijd, met Willem II.
Met het opmerkelijkste doelpunt uit de geschiedenis van het interland-voetbal.

Tricolores
Hij valt me op. De man zit een beetje gebogen, staart naar zijn glas bier, een middelgrote. De klep van zijn cap is in verhouding groot en steekt prominent naar voren zodat zijn ogen nauwelijks zichtbaar zijn. Ik besef nu dat daar in hoogst eigen persoon jarenlange historie zit, aan een tafeltje in een vakantiepark in Midden-Brabant. Op zijn pet is het rood-wit-blauwe logo te zien, dat van Willem II, de tricolores uit Tilburg. Voor even zie ik de verpersoonlijking in deze man van één van de oudere clubs in het (betaald) voetbal.
De club is meer dan 120 jaar oud, de beste man is nog niet zover maar wel een eind op weg. Hij kan zonder twijfel heel wat vertellen over de jaren dat Willem II eerder van zich deed spreken. Het clublied zal hij uit zijn hoofd kennen, in ieder geval mee kunnen neuriën.
“Hup Willem II stoere kerels, rood-wit en blauw onzer vad’ren, kleurt Willem II zo goed”.
Als ik langs de kruikenstad rij, kijk ik elke keer met lichte nostalgie naar de lichtmasten van het Koning Willem II-stadion, goed waar te nemen vanaf de A58. Ik heb ook een klein stukje van die imposante geschiedenis van dichtbij mogen meebeleven.

Internaat
Mijn jeugdvriend en buurjongen uit een dorp in West-Brabant speelde daar ooit. Hij kwam via de Feyenoord-jeugd bij Willem II terecht. In een periode dat de Tilburgers een jeugdinternaat openden, het 1e in Nederland. Trainer Jan Brouwer gaf de impulsen voor de totstandkoming.
Bij de start in 1974 namen acht uitverkoren voetbaltalenten hun intrek in het pand Korvelseweg 158, een oud herenhuis dat Willem II door de gemeente Tilburg kreeg aangeboden.

Korvelseweg 158 Tilburg

De acht “leerlingen” varieerden in leeftijd van 14 tot 19 jaar. Twee van hen volgden nog dagonderwijs. De andere zes (waaronder mijn vriend en zijn maatje Wim Hofkens uit Made) hielp Willem II aan een baantje voor halve dagen. De jongens leefden in feite als jonge profs. Enkele internaatspelers maakten al op jeugdige leeftijd hun debuut in het eerste elftal, zoals de zestienjarige Wim Hofkens. In Nederland geldt Wim vooral als ‘die Belg’, hij is de succesrijkste speler die Willem II ’s voetbalinternaat heeft voortgebracht. Tijdens mijn studie in Tilburg kwam ik regelmatig bij deze mannen over de vloer.
Eigenlijk eerder al toen het internaat nog verbouwd werd. De “bouwploeg” stond onder leiding van oud-Spartaan Hans Eijkenbroek, die zijn laatste profjaren bij Willem II versleet en niet aan voetballen toekwam door blessures. De bezoekers van het privé-bordeel aan de overkant van het internaat hebben geweten dat Eijkenbroek daar rond liep. Luidkeels kregen de argeloze bezoekers na hun vertier, vanaf het balkon aan de Korvelseweg, opmerkingen naar hun hoofd geslingerd die bepaald niet mals waren.
Ik was tussen de middag te vinden aan de biljart- en tafeltennistafel en ging met hen mee naar het warenhuis in het centrum van Tilburg. Daar werden de taken van deze profvoetballers-in-spé verdeeld. De ene stond bij het speelgoed, de andere bij de sigaren en sigaretten. Het was een periode van werken, dollen en hard trainen in de ochtend en avond.

Ik bezocht een oefenwedstrijd waar de jonkies al een beetje aan het grote werk mochten ruiken. In het oude stadion nog aan de Goirleseweg, met de sintelbaan rond het veld. Met speaker Peter Année, de man met de onafscheidelijke pet. De man met die karakteristieke stem die de ‘opstellingen der beide elftallen’ voorleest.

Opmerkelijk doelpunt
Wim Hofkens maakte later als speler furore in België o.a. bij Beveren, Anderlecht en Mechelen. Hij won lands- en Europese titels en was uiteindelijk één van de spelers die in het Nederlands elftal zijn uitgekomen, zonder in de eredivisie te spelen.
Mijn jeugdvriend zal ook nog een poosje in het betaald voetbal actief blijven, onder meer bij Eindhoven en KFC Turnhout.
Hij was ooit international in het Nederlands amateurelftal en schreef naam in de VS (1977 San José) met het opmerkelijkste doelpunt uit de Nederlandse interlandgeschiedenis.
Wat gebeurde er? Het stadion werd normaliter gebruikt voor American Football, de VS-variant van rugby. Maar omdat er meer soccer werd gespeeld werden de doelpalen verhoogd tot American Football-hoogte. Terwijl een tweede hogere doellat, parallel aan de soccer doellat, de accommodatie geschikt maakte voor tweeledig gebruik.
Thomas Rongen (destijds AFC) schoot de bal tegen de bovenste lat en mijn vriend kopte de terugspringende bal in de rebound in het onderste doel binnen (1-3 voor Nederland). De arbiter gaf geen doeltrap maar keurde het doelpunt goed!

Waartoe een man op leeftijd met een Willem II-cap op een willekeurige middag in Brabant mijn gedachten kan brengen. En waaraan ik dit weekend werd herinnerd.

1 gedachte op “Opmerkelijk!

  1. Eén woord: SCHITTEREND !!! Revolutionair en ieder voetbalclub moet over die aanpak geïnformeerd worden…. Ik als ex voetballer heb contact met Meneer Hofkens en ken zijn plan… Ik sta versteld en kan enkel het aan iedereen aanraden!!! Mijn email mag gerust bekend zijn voor reacties. Ik sta open om te antwoorden..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *