Perspectief

Daar lig je dan Joop … zei iemand afgelopen week. Ze zat aan de rand van mijn bed.

Het klinkt me bekend in de oren. Mijn moeder zei dat vroeger ook als ik te veel hooi op mijn vork had genomen. Alleen is de context nu duidelijk anders, omdat de arts van Erasmus mij in februari het bikkelharde scenario schetste van de enkele maanden die ik nog te leven heb. Een kwaadaardig tumor dat mij voor de derde keer parten speelt is niet meer te behandelen.

Het verschil tussen toen en nu zit hem in het perspectief. Destijds pakte ik mijn schriftje, tekende ik mijn belevingswereldje. Ik ging vrolijk verder want ik had nog een heel leven voor de boeg.
Nu probeer ik ook wat op te schrijven op zoek naar de juiste woorden die de lading dekken. Want er is nu niet veel meer in het vooruitzicht, later is geen optie meer. Ik lijk er redelijk dapper mee te kunnen omgaan, zegt mijn omgeving. Maar wel indachtig de quote van Muhammed Ali: we can’t be brave without fear.

Mentaal is deze ziekte best wel een ding. Ik had dan ook weinig nodig om spontane tranen in de ogen te krijgen met wielrenner Tom Dumoulin en wielerbondscoach Koos Moerenhout na de olympische zilveren race. Over mentale worsteling en veerkracht gesproken. Iemand schreef over het emotioneel moment met Tom en zijn coach: Die zilveren plak is zo mooi omdat we allemaal wel eens uit een wak zijn gekropen of er door iemand zijn uitgetrokken.

Het deed me goed om even persoonlijk contact te hebben met Koos in Tokio. Een enkel berichtje en voor even voelt het alsof je meedoet aan het leven buiten de deur.

Want het is soms erg stil in het dagelijkse leventje, liggend op bed en in betrekkelijke afzondering. Mijn mobiliteit is vrijwel nihil. Sondevoeding en uitstekende thuiszorg/nachtzorg zijn mijn vaste dagelijkse ingrediënten. Mijn spraakvermogen is beperkt. Zelfstandig kan ik niet meer uit de voeten. Mijn lichaamsgewicht is danig verminderd. Verplaatsing met de ligrolstoel naar de achtertuin is zo nu en dan een welkom en enig uitstapje. Mijn situatie is nu enigszins stabiel, maar het kan ook snel anders zijn.

Ik heb na mijn diagnose en prognose ontzettend veel reacties gehad met berichten, bezoekjes en zelfs een drive-through langs het raam. Gaandeweg het proces is dat een stuk minder geworden. Maar de intimiteit die ik deze periode samen met mijn dierbaren mag beleven is intens en goud waard.

De rest is een grote ver van mijn bed show. Vakanties, vaccinatiediscussies, festivals, al dan niet naar het buitenland, strand, terras, lekker eten en drinken. Verhalen op Facebook, af en toe is het grote shit.

Tour de France

De start van de Tour deze zomer was voor mij bijzonder welkom. Tussen de periodes door dat ik me slecht voelde en mijn toestand ook nog eens zorgwekkend werd.
Het grootste wielerspektakel ter wereld sleepte me zomaar mee langs wegen die verder strekten dan de paar vierkante meters van mijn achterkamer. De tv-beelden met een doorkijk naar landschappen, meren, hooggebergte en kastelen verruimden mijn horizon en zorgden voor afleiding.

Ik inhaleerde dagelijks de radiocolumns van oud NOS-tourverslaggever Jeroen Wielaert. Hij was enkele maanden geleden bij mij op bezoek en tekende een nieuw perspectief. Jeroen ging er van uit dat ik de Tour heus wel nog vanuit mijn bed zou gaan bekijken.

Ik keek hem toen bedenkelijk aan want begin dit jaar bij de arts in Erasmus leek het erop dat mijn laatste etappe korter zou gaan duren. En zowaar, ik heb intussen de Tour mogen zien en het deed me goed toen Jeroen mij tussendoor belde vanuit Frankrijk.

Van jongs af aan was ik al onder de indruk van de magie van de Tour. Als kleine jongen van een jaar of tien tekende ik een stevig parcours op de zoldervloer, rondom mijn miniatuurspoor met trein, tunnels en bergen. Ik kopieerde de Tour met ruim 100 genummerde pionnen, die om de beurt vooruit werden geduwd na het werpen van de dobbelsteen. De namen van de renners haalde ik uit het gazetje uit België dat dagelijks per vliegtuig bij ons in de buurt werd gedropt en uitgevent. Uren kon ik opgaan in mijn eigen wedstrijd en de verrassende klassementen.

Sommige renners veroverden met het gunstige lot van de dobbelsteen een positie, die in de werkelijke koers nooit mogelijk zou zijn. Ze kregen de status van onoverwinnelijkheid. Het kon eigenlijk niet en toch gebeurde het. Ik zat in een eigen wereld die het gewone ontsteeg … .. het parcours met de pionnen … met altijd weer de verrassing dat er iets zou gebeuren wat je niet verwacht.

Blijven verrassen

Het beeld van vroeger kwam terug in mijn herinnering, de wielerronde in Frankrijk gaf weer wat houvast. Ook nu was het voor mij beperkt tot een schouwspel op kleine schaal waar ik middenin zat. Het voelde warempel hetzelfde als toen ik op mijn knieën op zolder zat en de etappe elke dag met de dobbelsteen op gang hield.

Ook dit jaar gebeurde er van alles in de Tour wat eigenlijk niet kon, dingen die voor onmogelijk werden gehouden bleken toch mogelijk. ‘Als je ergens in gelooft, is alles mogelijk’ zei de winnaar die de Mont Ventoux twee keer bedwong. Het werd bevestigd door een andere winnaar die eerder twee keer met succes de Mûr-de-Bretagne beklom.

Misschien bieden deze ervaringen perspectief, misschien hoop ik het tegen beter weten in. De koers die zich ontrolt als spiegel van het leven. Zolang ik de dokter kan blijven verrassen mag ik me elke dag opnieuw melden aan de start. Ik durf voorzichtig voor mezelf nieuwe doelen te stellen.

Want elke dag is er eentje…

 

15 gedachten over “Perspectief

  1. Leef op afstand nog steeds met je mee, vind je ongelofelijk dapper en vond het leuk je na al die jaren weer eens te zien, voor ons allebei stond daarna ons leven volledig op zijn kop om verschillende redenen. Wens je nog een liefdevolle tijd met je gezin♥️

  2. Indrukwekkend hoe je de woorden vindt voor iets wat voor velen ver weg is. Een wereld die we niet kennen. Het doet je beseffen elke dag te plukken. Het is wrang dat andermans shit dit effect heeft. Schrijf Joop, blijf schrijven. Je woorden reiken ver. Morgen maak ik een tocht naar boven op een berg. Elke stap zal ik aan je denken. Denkend aan je woorden en de tijd die we wel samen hadden. Groeten, Barry

  3. Wat heb je jouw perspectief prachtig beschreven Joop. Respect voor jou. In gedachten vaak bij jullie, hoe gaat het nu?
    Maar ik wens je met alle dierbaren ook deze kostbare tijd toe. Die tijd mogen wij ons niet toe-eigenen, maar weet dat er intens op gepaste afstand meegeleefd wordt. Veel sterkte xx

  4. Beste Joop,
    Wat een mooi schrijven, hoe je het onder woorden brengt is zo uit je hart geschreven , hoe je je dagen doorkomt met alle beperkingen die je ziekte met zich meebrengt, het genieten van het wielerrennen , die je dag helpen door te komen .

    Maar ook hoe het mentaal is om met deze duivelse ziekte om te gaan , maar zoals je schrijft je dierbare achterban die je met alles bijstaan , een glimlach , een blik , een gebaar ze kunnen van onschatbare waarde zijn omdat je weet wat het inhoudt , dat je je dikwijls aan de start zal melden .

    • Hey Joop, mooi jou beleving te lezen. Legendarisch is de uitspraak …’ de Tour wacht op niemand …’ maar jij draait het gewoon om , jij wacht op de Tour…
      Hoe het met je gaat weten we wel maar hoe jij er mee omgaat , chapeau dat zal je omgeving kracht geven.

      Gr. Alexander 🍀

  5. Joop wat kun je het toch mooi verwoorden zeg… een echte schrijver ben je hoor …je laat ons allemaal weer versteld staan zeg 😘

  6. Sterke inspanning, Joop. Mooi om te lezen dat sport (en zeker de Tour) nog steeds deze grote waarde voor je kunnen hebben. Hartelijke groet!

  7. Op een respectvolle afstand volg ik dit nu. Sta versteld van je dapper strijd, die je nu beschrijft. Dat sport verbindt en altijd voor verrassingen zorgt is altijd goed. Dat je hier nog veel van mag genieten. Veel sterkte toegewenst voor jezelf en de mensen die naast je staan.

  8. Een indrukwekkend verhaal,Joop. Volledig passend bij de persoon die je bent. Ik ben blij dat je de pen weer opgenomen hebt. Het zal je waarschijnlijk bergen energie kosten, maar je geeft ons dan toch weer een moment van bezinning, maar ook van blijheid. Bezinning omdat de door jou beschreven laatste fase van je leven tot nadenken stemt. En blijheid omdat je ons nog steeds kunt bereiken met het geschreven woord! Bijzonder en indrukwekkend dus.
    Tot volgende week, ik zie er naar uit.
    Groet,
    Eddie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *