Presentatie avond fair play cup

avond7

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Website scheidsrechtersvereniging:

Op maandag 13 oktober hadden wij de jaarlijks terugkerende uitreiking van de befaamde Ko de Winter fairplaycup. Op deze redelijk goed bezochte avond hadden wij een bevlogen spreker, de in onze zeeuwse sport “wereldberoemde” Joop van der Laan. Hij deed een boekje open over zijn ervaringen en belevenissen met fair-play in verschillende takken van sport. Door de zaal steeds in zijn verhaal te betrekken werd dit een groot succes en weten wij nu dat we nog mijlenver achterlopen op bijvoorbeeld de rugby of het volleybal. Buitenspel blijft een bijzondere situatie die veel emoties kan oproepen! 

De cup is gewonnen door de vv Krabbendijke met als goede tweede en derde respectievelijk; sv Nieuwdorp en Luctor”88. Onze vermaarde erevoorzitter zelf was uiteraard aanwezig om de cup uit te reiken en de verenigingen te feliciteren met hun goede prestatie. Een zeer geslaagde avond waar de thuisblijvers zeker buikpijn van zullen hebben gekregen, Oranje speelde tenslotte ook geen supermatch.

Mijn verhaal ging over fair-play in de ruimste zin van het woord, met mijn eigen ervaringen, anekdotes en wisselwerking met de zaal. En natuurlijk tot slot, mijn column voorgedragen over de grensrechter…
Afschaffen dus, die buitenspelregel. Dat was mijn punt van die avond.

avond 1

avond 2

avond 3

avond 4

avond 5

Met dank van het bestuur van de scheidsrechtersvereniging en leuke reacties via Twitter.
“Beste Joop,
Wij vonden de avond zeer geslaagd en bedankt voor je column!
Vincent.”

De column dus………………: Het beste van twee werelden.

Ik had het kunnen weten…. In het programmaboekje worden alle selectiespelers en de technische staf met volledige voor- en achternaam genoemd, behalve die van de assistent-scheidsrechter van de thuisclub. Bij berichtgeving over naar crimineel riekende gebeurtenissen gebruikt men overigens de voornaam juist wel en de achternaam niet. Soms ontstaat er daardoor zelfs een geuzennaam waarmee men met gepaste trots door het leven gaat. Hier is het juist andersom. Dat voorspelt niet veel goeds en later die middag wordt dat meer dan bevestigd.

Het gevoel voor rechtvaardigheid en sportiviteit komt in hevige strijd met mijn zelfbeheersing en heeft er toe geleid dat ik een assistent-scheidsrechter verbaal heb gemolesteerd. Ik heb er geen spijt van. Het is zijn verdiende loon en jawel, masochisme ten top, hij vond de overdadige aandacht heerlijk. Tot overmaat van ramp, maar als ultiem genot voor hem, werd zijn naam zelfs genoemd in de krant! Omdat hij zich de hele middag in het openbaar te buiten was gegaan aan exhibionistisch gedrag.
Ze lopen nog steeds in het rond, deze onverlaten die met een vlaggetje in de hand met orgastisch genoegen de spelregels met voeten treden. Ze plegen muiterij vanuit hun domein langs de zijlijn dat vergelijkbaar is met een gezoneerd niemandsland. Waarin ze zich gevrijwaard voelen van welke sanctie dan ook. Alsof ze in het weekend, niet gehinderd door enig gevoel van eigenwaarde, hun schizofrenie ongebreideld mogen botvieren en alle aandacht opeisen die ze door de week ontbeert. Ze ontlenen hun recht van bestaan aan hun buitengewoon gedrag gedurende 90 minuten (en een beetje als het meezit) en kwijlen bij de gedachte dat ze weer punten geroofd hebben voor de club.

Waar blijft het zelfreinigend vermogen van de clubs? Het is gemakkelijk commentaar te hebben op vooral scheidsrechters en op de bond. Men gaan er prat op als men zelf, bij hoge uitzondering, een eigen speler disciplinair schorst, maar weigert op te treden als de grensrechter zich voortdurend misdraagt bij het ondersteunen van de scheidsrechter. Nee, er wordt slechts besmuikt om gelachen na afloop in de bestuurskamer. Als je jezelf als vereniging serieus neemt, gun je deze mensen een passend saneringstraject. Want eigenlijk zijn ze heel zielig. Ja maar, zeggen de clubs, waar vinden we dan nog mensen die dit willen doen? Juist, daarmee tekenen we tegelijkertijd voor het failliet van deze boedel. Noem me anders een sport waarbij je ongestraft dergelijk wangedrag mag vertonen, integendeel: zelfs daarvoor waardering krijgt in eigen gelederen.

Sinds de term assistent-scheidsrechter is uitgevonden mag elke week met succes een poging worden gedaan hiervan een contradictio in terminis te maken. Genoemde diskwalificatie wordt gezien als een vrijbrief om alle principes van de voetbalsport zonder schroom overboord te kieperen. Trainers en scheidsrechters moeten bevoegd zijn om hun bijdrage te leveren aan het spel. Scheidsrechters voelen zelfs de hijgende rapporteurs in hun nek met een zeer punctuele beoordeling van hun manier van handelen. Maar de assistent, veelal de oorzaak van alle ellende, blijft buiten schot.

Het wordt de hoogste tijd voor rigoureuze maatregelen, te beginnen bij de wortel van het kwaad, de buitenspelregel. Afschaffen, zoals men al bij het hockey heeft gedaan. Zodat de man in kwestie alleen maar als lijnrechter mag optreden. Dat is meer in overeenstemming met zijn niveau. Op die manier wordt hij tegen zichzelf in bescherming wordt genomen.

Ik kijk met belangstelling uit naar een volgend programmaboekje waarin de naam van deze man alleen met zijn initialen wordt aangeduid en tegelijkertijd wordt gemeld dat hij niet inzetbaar is vanwege een uitsluiting. Wegens herhaaldelijke diefstal van punten en voortdurende schending van de openbare zedelijkheid.
Omdat er eindelijk iemand het lef heeft gehad om hem zijn misplaatste status te ontnemen.

Zolang we niets doen, past hem slechts medelijden, want hij weet eigenlijk niet wat hij verkeerd doet. Omdat de voetballerij volop mee blijft draaien in deze mallemolen en weigert in de voorgehouden (lach)spiegel te kijken!
Omdat men blijft geloven dat elke gelijkenis met de werkelijkheid op louter toeval berust.
Over schizofrenie gesproken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *