Soms moet je het eens van een andere kant bekijken (lange versie)

We zijn los gerukt van de werkvloer en gaan niet meer elke ochtend recht-door naar school-en-kantoor. De koffieautomaat staat al een poosje ingesteld op mondjesmaat en sputtert halve bakjes. En de catering in de bedrijfskantine is ook al op rantsoen.

In deze turbulente periode zijn we klaargestoomd voor het nieuwe normaal. Dat varieert van de anderhalve meter tot het thuiswerken. Die laatste categorie is een nieuw fenomeen geworden. Alle handboeken-Arbo lijken zonder pardon overboord te zijn gegooid. Het is een digitale genadeslag maar ook een finale cultuuromslag. De gevolgen van het thuiswerken gaan we aan den lijve ondervinden.

               Te beginnen met de zowel bejubelde als verguisde sessies op de hei, klassiek aangeduid met teambuilding. Ze zijn niet meer nodig en waarschijnlijk zullen de meesten dat ook niet echt missen.
Het is bedoeld om onze missie en visie scherp te slijpen. We doen dat ergens ver weg van de werkplek, ook wel aangeduid met het allesomvattende codewoord “op de hei”. Daar moet het gebeuren, de broedplaats waar onze koers in een paar dagen een herijking ondergaat.
Een soort van hersenspoeling maar wel voor de goede zaak. Op zoek naar de meest gebruikte en nietszeggende term van vandaag: verbinding. Daarom is teambuilding het alibi om tegen elke prijs saamhorigheid te kweken.
Corona heeft de aanval geopend, zaait tweespalt en twijfel. De vraag is of we persé weer op stap moeten om te beseffen of we dit gevoel ooit weer kunnen of willen benaderen.

De hei-sessie

Per saldo is het uitstapje een moment van bezinning, iets van een momentum. Om na jaren te hebben rondgelopen in dit leven, opnieuw na te denken: waar je staat, waar je naar toe wilt en hoe je dat gaan doen.
Verpakt in de vorm van een veredeld schoolreisje, waar we ons binnen de kortste keren ook naar gedragen. Even losgelaten, uit het vaste patroon van de dagelijkse werkelijkheid en we dartelen in het rond als voorjaarsveulens in de wei.

             In dit scenario wanen we ons in één klap Tarzan, Rambo of Super Mario
en vliegen onverschrokken over grachten en sloten. Het lijkt sterk op een wild-west-film waarin onbesuisde acties, ongecontroleerde waaghalzerij en onverantwoorde acrobatische uitspattingen hoogtij vieren. Het is blijkbaar de beproefde methode om indruk te maken. En je zelfvertrouwen op een hoger plateau te krijgen.
Dit gedrag heeft in deze setting te maken met bewijsdrang naar collega’s toe. Sommigen boren spontaan verborgen talenten aan en halen onvermoede kwaliteiten boven water. Die op het werk vaak al lang in de kiem zijn gesmoord vanaf het prille moment dat het dreigt te ontluiken.

Volgens de dikke offerte en het uitgestippelde draaiboek zijn kosten noch moeite zijn gespaard. De meer dan goed betaalde docent neemt ons bij de hand alsof we in een bubbel zitten, die sterke gelijkenis vertoont met een padvinderskamp. De paden op de lanen in, met stralend oog en blijde zin. We gaan aan de slag om de beloofde dynamiek en gezelligheid te vinden.

Zwembad

Opmerkelijk is de start met de zwembadscène in een vakantiepark. De ludieke opdracht is met professionele duiktuitrusting af te dalen naar de bodem en daar in een team van vier man een kistje in elkaar te timmeren. Een enkeling stikt bijna in zijn zuurstofkap, terwijl de borrelende waarschuwingssignalen de oppervlakte bereikten. Deze exercitie is voor één collega direct al te veel van het goede en voor hem aanleiding de pijp aan Maarten te geven. Met een abrupt vertrek uit ons gezelschap en zijn nieuwe status van dissident tot gevolg. Even uit de comfort-zone en hij blokkeert ter plaatse.

Onze praktijkdocent laat geen kans onbenut ons te trakteren op onverwachte en bizarre situaties. Sloopauto’s worden zelfs aangevoerd en op het trainingscentrum gedropt. Wat weer aanleiding is voor omwonenden het vermoeden aan te wakkeren dat een illegale autocross aanstaande zou zijn.

             Onze grote kale leider mag dit uitleggen aan de opgetrommelde politie die poolshoogte komt nemen. Zijn uitleg wekt enige argwaan als hij vertelt zelf een niet onaardig stulpje te bewonen in het buitengebied van Friesland en door de week domicilie kiest in een grachtenpand in Amsterdam. Bovendien toont de uitspraak van zijn bedrijfsnaam sterke gelijkenis met de stoere mannelijke bewoners van een mensapenverblijf in een dierenpark. Het doet de wenkbrauwen fronsen van onze dienders, ze houden ons in de gaten. Tot zover de inleidende beschietingen.

Bloed aan de paal

In de praktijk gaan we helemaal op in het beklimmen van een steile wand waar het eerste slachtoffer te noteren valt. De gescheurde en bebloede bovenlip is een karwei voor de eerste hulp bij de huisartsenpost.
We ontleden met hydraulische spreiders een auto, staan met onze poten in de modder en praten haperend en krakend in een walkietalkie. We ploeteren in slow-motion dwars door een sloot, steken een gracht over aan een touw, bouwen vlotten en een piramide van hout, knopen dikke touwen en timmeren aan de weg. Ingevlogen acteurs stoken het vuurtje extra op. Met het vooropgezet plan om de ene op kast te jagen en de andere uit de tent te lokken.

                      Tussen de bedrijven door rijdt een ambulance het terrein op en af. Om een gecompliceerde sleutelbeenbreuk stabiel te vervoeren. Het is lachen, gieren, brullen, schelden, frustratie en ook wel jolige leut om zoveel onbenulligheid. De thuisblijvers ontvangen de frontberichten met gemengde gevoelens en denken dat we in een veldslag zijn beland.
Een argeloze voorbijganger bekijkt van buiten het hek onze acties, schudt het hoofd en vraagt zich af.. wie we zijn en wat we hier doen. Intussen hebben wij dat gevoel ook.

Tijd voor het bier

De nababbel is niet besteed aan het vaste groepje dat meer hecht aan de fysieke en praktische aanpak dan aan diepzinnige beschouwingen. Ze schuiven aan de bar en laten het bier rijkelijk uit de pompen vloeien. De bitterballen spetteren al juichend in het vet. De mannen hebben besloten dat ze meer dan hun best hebben gedaan vandaag en bovendien is het al na vijven, dus nu in eigen tijd.

                                  Aan het slot van het liedje schrijft iemand op zijn kaartje:
“Enkel natuurrampen kunnen – voor een korte termijn – op zichzelf staande individuen dichterbij brengen. Maar als de dingen des levens weer normaal verlopen, zullen deze individuen zich gedragen zoals ze deden voordat de aardbeving plaatsvond”.

Misschien is het een idee weer eens te gaan bowlen, met veel bier en bitterballen.
Soms moet je het eens van een andere kant bekijken, om alles in het juiste perspectief te zien…

2 gedachten over “Soms moet je het eens van een andere kant bekijken (lange versie)

  1. Ik heb wel genoten van onze teambuilding dagen vooral van de nababbel, zoals jij dat noem,en vooral wat betreft de moppentappers onder ons.. Plus je kon in die dagen laten zien wat je voor de ander over had. SAMEN STERK. Leuk en waar verhaal Joop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *