Hou je taai Johan

Galerij

Deze galerij bevat 3 foto's.

Ik schrok, nu ruim een maand geleden, van het persberichtː “Oud-wielrenner Johan van der Velde uit Rijsbergen is ernstig ziek. Hij lijdt aan acute leukemie en wordt behandeld in het Amphia Ziekenhuis in Breda.  ‘Lieve Johan, je hebt in je … Lees verder

Nostalgie

“Dit boek is nog helemaal nieuw en gij mag het als eerste lezen”. Mijn grote wielervriend Jos uit Sint Willebrord overhandigt het exemplaar dat ik trots in ontvangst neem. Het boek met als titel “Westbrabantse tourrenners” behandel ik als een waardevol kleinood. Alsof de inhoud met terugwerkende kracht een tipje van sluier zal gaan oplichten van de periode waarin de Tour voor mij nog een magisch fenomeen was. Alle renners uit deze streek die ooit de Tour hebben gereden krijgen in dit boek een podium.

Ik ontmoette Jos meestal in de zomer tijdens een verjaardag in West-Brabant midden in de periode van de Tour. Een vast moment in het jaar om het verloop van La Grande Boucle van binnen en van buiten door te spitten. Geweldig om het Tourgevoel te delen met de mannen die de wielersport hebben uitgevonden. Jos is een fanatiek fietser, geen grammetje vet en een afgetraind lichaam. Het prototype van een Spaanse klimmer, de uitstraling van een doorgewinterd coureur. Zijn leeftijd van 77 jaar is hem niet aan te zien, hij is in topconditie. Vaste klant van de wielerwerkplaats van Hubert, waar bekende renners de Sint Willebrord sessies hebben opgenomen. Hij maakt deel uit van het peloton dat op zondagmorgen in gesloten colonne vanuit Brabant het rondje Zeeland rijdt, begeleid door een materiaalwagen. Voor minder dan 100 kilometer haalt Jos zijn fiets niet uit het “schuurke”. Opmerkelijk, Jos is volgens mij wel de enige renner met een bel op zijn racefiets.
Al bladerend in het boek kom ik de naam tegen van Bas Maliepaard. Hij was in mijn lagere schooltijd voor mij de verpersoonlijking van een renner die zo dicht bij woonde maar toch onbereikbaar was. De renner uit Willemstad krijgt een gezicht uit een periode waarin de Tour alleen tot ons kwam via de radio. Dus moest ik zelf de beelden invullen, zelf het verhaal in kaart brengen van wat er in Frankrijk gebeurde. ’s Avonds wachten op het voddig Tourkrantje, dat de uitslag van die dag en het klassement al kon melden. In de tijd dat de term ex aequo voor de naam van een renner werd aangezien, maar allez, het ging om het gevoel erbij te horen en de onscherpe foto werd op de koop toegenomen.

Lees verder