Verbaas u niet, verwonder u slechts …over hufters gesproken

Soms ontkom je er niet aan, dan moet je even de auto stilzetten bij de voordeur om snel wat uit te laden in de straat waar je woont. Voor een voorbijganger is er dan geen andere optie dan hooguit een minuutje te wachten of eventueel achteruit te rijden om één van de vele andere wegen te nemen die naar Rome leiden. Wat we dan zien is de werkelijkheid van vandaag, Verbaas u niet, verwonder u slechts.

Kort lontje
Ik kan het aflezen aan hun gezichten. Verongelijkt, als blikken zouden kunnen doden…
Waar ik het lef vandaan haal om hun zomaar een strobreed in de weg te leggen, te laten wachten terwijl zij door willen. Het ontbreekt er nog maar net aan dat het raampje omlaaggaat en ik een of andere term, met uiteraard de link naar een ziekte, naar het hoofd krijg geslingerd.

Je zou bijna denken dat ze ter plaatse ontploffen, het is alsof hun hoofd ineens veel dikker wordt. Knalrood, dicht geknepen ogen, zweetdruppels en wolken met stoom uit hun oren. Zoals je wel eens ziet in een tekenfilm.

dat heel snel op zijn teentjes is getrapt

Het is typerend, we zijn een bedenkelijk ja zelfs hysterisch volkje geworden dat heel snel op de teentjes is getrapt. We denken eerst aan ons zelf, de schuld van dingen die niet gaan zoals we willen leggen we bij anderen. De lontjes zijn zo kort geworden dat er vrijwel geen touwtje meer aan zit.
En, zo las ik pas geleden, dat we verder ook heel goed zijn in “zeveren, zeuren, zaniken, zemelen, zeiken, dreinen, jeremiëren, jammeren, grieven, lamenteren, mauwen, emmeren, griepen, brommen, kankeren, eikelen, mopperen, mierenneuken en marcelvanroosmalen”. En dat het corona-tijdperk daar nog een flinke schep bovenop doet.

Hufter
Papa, wat is een hufter? … vraagt mijn dochter vanuit haar stoeltje op de achterbank. Nadat ik een poging van 5 jaar om te proberen tot enige beschaving te komen, in één klap overboord heb gekieperd. Het gebeurt in een onbewaakt ogenblik dat gepaard gaat met een scheldkanonnade.
Ik articuleer de kwalificatie van hufter luid en duidelijk, als ik word gesneden door een ééncellige idioot. Die pal voor een bocht, over de doorgetrokken streep, zes auto’s inhaalt en zich er drastisch tussen gooit. Zodat ik vol in de remmen moet om ons eigen hachje te redden. En meneer ook nog met zijn opgefokte en sarcastische blik in zijn spiegeltje kijkt, na mijn dreun op de claxon.
Ik boor op dat moment met moeite mijn ergens diep verborgen innerlijke boeddhistische laag aan en laat me niet opnaaien. Een fractie later staan we naast elkaar voor het rode stoplicht. Ik gun hem geen blik waardig, zelfs geen middelvinger! Ik denk er het mijne van… die komt er nog wel achter.

…ze liggen voor het oprapen

Rest mij aan mijn dochter uit te leggen dat een hufter sociale omgangsvormen aan zijn laars lapt en dus asociaal gedrag vertoont. Intussen heeft ze zelf al een beetje door hoe het leven in elkaar zit. Haar woordenschat breidt zich op deze manier en met deze bonus onbedoeld maar razendsnel uit.

Vanaf dat moment maken we er een spelletje van en verzamelen we samen hufters. Niet voor in een plakboek en zeker niet omdat ze zeldzaam zijn. Nee, het kost namelijk geen enkele moeite want ze liggen voor het oprapen. Ze vermenigvuldigen zich in alle maten en soorten, het lijkt zelfs op een virus maar dan met egotrippers. Je hoeft niet eens extra op te letten, alleen maar om je heen te kijken.

Asociaal gedrag
Een paar dagen later moet ik er helaas weer eentje gedogen, omdat ik toevallig in dezelfde wachtruimte zit. Het komt sterk in de buurt van exhibitionisme, zo’n irritant iemand die alles zo goed weet en dat zo nodig ook nog luidkeels meent te moeten bevestigen. Die zijn ongevraagd oordeel over van alles en nog wat klaar heeft. Die ter meerdere eer en glorie van zichzelf en ten koste van anderen suggereert alwetend te zijn. Die het o zo ver geschopt heeft in het leven. Die het allemaal uitgevonden heeft en een verrijking is, maar dan vooral voor zichzelf.
Kortom, als je erin zou meegaan dan kom je bijna tot de onrustbarende conclusie dat jij zelf in het leven alles verkeerd hebt gedaan.

…die komen er nog wel achter

Die komen er nog wel achter”, dat zei mijn moeder altijd. Dat hoop ik dan ook van harte, als ik met asociaal gedrag wordt geconfronteerd en mezelf steeds afvraag wat zo iemand nou bezielt.
Was de wens de -in dit geval- moeder van de gedachte of was het selffulfilling prophecy? Dat die mensen uiteindelijk zichzelf tegen zullen komen en een keer letterlijk, figuurlijk en terecht op hun bek zouden gaan. Ik moet steeds meer denken aan haar levenslessen, die vroeg of laat worden bevestigd.

Ik mag hopen dat al die hufters met het tot ongekende proporties, in de vorm van gebakken lucht, opgeblazen ego ontploffen tot een karikatuur van zichzelf. Zo’n figuur met een hele grote kop en een klein lijf waarbij de verhoudingen zoek zijn. Uitvergroot en buitengewoon herkenbaar. Een variant van het Pinokkio-effect, met zijn neus.

Dat ze van hun zelfontworpen voetstuk vallen en zich gedeisd moeten houden om niet uit hun voegen te barsten…door regelmatig in de spiegel te kijken. Dan zijn ze er uiteindelijk inderdaad achter gekomen.

Deugen
De meeste mensen deugen” schrift Rutger Bregman in zijn boek. Gelukkig maar, want als de hufters het voor het zeggen hadden in dit land dan zou ik er een zwaar hoofd in hebben. We hebben zelfs nog mensen die deugen, al kom je ze niet elke dag in groten getale tegen in de supermarkt of in het verkeer.

Een paar dagen geleden had ik zo’n meevaller. Twee keer op één en dezelfde dag kreeg ik van een tegenligger, na een knippersignaal met de koplampen, voorrang bij een wegversmalling. 
Ik vond het bijzonder en dat zegt eigenlijk meer dan genoeg. Misschien ook wel over mezelf.

3 gedachten over “Verbaas u niet, verwonder u slechts …over hufters gesproken

  1. Waar haal je de woorden toch elke keer weer vandaan Joop? Prachtig geschreven en o zo waar. Zijn jouw en mijn moeder familie van elkaar? Mijn moeder zei nl. hetzelfde.

  2. Jaja, de Corona zou ons nader tot elkaar brengen zei een aardige mevrouw in maart bij Goedemorgen Nederland, integendeel , het wordt steeds slechter, polarisering, ruzie bij de supermarkt over afstand houden, asociaal parkeren, jongeren tegen ouderen, ouderen tegen jongeren, jammer en triest.
    Zo herkenbaar Joop……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *